382 



DE BOUWKUNST DER DIEREN. 



volle werking. Zij worden uitgestrekt in 

 iedere rigting , dikwijls ter lengte van an- 

 derhalf' E. duim, en men ziet hen kleine 

 brokstuk j es van schelpen en zandkorrels 

 medevoeren. Deze plaatst het dier ach- 

 ter de schubjes, die het voorste en be- 

 nedenste gedeelte van het hoofd bescher- 

 men , alwaar zij onmiddellijk te zamen ver- 

 bonden worden door eene lijmslof, welke 

 door het dier wordt uitgezweet. Daarop 

 het hoofd dan eens naar deze , dan weder 

 naar gene zijde buigende, terwijl zij voort- 

 gaat met het aanvoegen van bouwstof- 

 fen aan den zich vormenden- koker , heeft 

 de Terebella weldra een gesloten ring doen 

 ontstaan , dien zij nu voortgaat te verlen- 

 gen met eene volhardende werkzaamheid, 

 welke hoogst belangwekkend is. Ten 

 einde de verschillende stukjes digt opeen 

 te bevestigen, drukt zij deze met hare 

 opgerigu- schubjes op hunne plaats, ter- 

 zelfder tijd het ligchaam een weinig terug- 

 trekkende. Vandaar dat de brokstukjes , 

 door de schubben opgeligt wordende, over 

 het algemeen met hunne achterranden 

 worden bevestigd en dus over elkander 

 Terebella coriéhtöegm. been komen te liggen, even als dakpannen. 



Nadat op deze wijze de koker eene lengte van omstreeks een hal- 

 ven duim heeft bereikt , begint het dier zich te begraven. Zijn 

 hoofd naar het zand rigtende , dringt het hierin door , doch zeer lang- 

 zaam, dewijl het terzelfder tijd voortgaat met zijne woning te bou- 

 wen , daartoe de voorwerpen gebruikende , die het op zijnen weg in 

 de diepte ontmoet. Men erkent den voortgang van het werk nu nog 

 alleen daaraan, dat de staart allengs verdwijnt, totdat deze eindelijk 

 geheel in den koker is overgegaan. Deze is nu gereed en eenige 



