WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 23 



meent, dat men haar voegen kan bij de schitterende proefnemingen, door 

 welke FOUCAULT de rotatie der aarde aanschouwelijk heeft weten te maken. 

 {Compt. rend., Tom. XL1X, pag. 637). 



Bij gelegenheid van deze mededeeling merkte BAB1NET aan (t. a. p. pag. 

 638), dat om dezelfde reden alle rivieren van het Noordelijke halfrond, — 

 niet alleen die noord- of zuidwaarts stroomen, maar ook die, wier loop 

 oost- of westwaarts is , — altijd en voortdurend haren regter oever afknagen , 

 terwijl daarentegen de rivieren van het zuidelijke halfrond dit aan den linker 

 oever doen. Onder den aequator is de zijdelingsche, van de rotatie der aarde 

 afhangende drukking op de oevers nul. — Deze bewering van den heer babi- 

 net heeft tot vele discussiën aanleiding gegeven tusschen hem , bertband , 

 DELAUNAY, PIOBERT , COMBES , en tot mededeelingen van TOUCHE, LEYMERIE 

 en bouvier (t. a. p. pag. 685 etc. , 737 , 759 etc. , 795 , 865) , waarheen wij 

 den lezer, slechts kunnen verwijzen. D. L. 



Planeet tusschen Mercurius en de Zon. — De beroemde ontdekker van de 

 planeet Neptunus, LE VERRIER , heeft in het afgeloopen jaar de hooge waar- 

 schijnlijkheid aangetoond van het bestaan , niet zoozeer van eene planeet, als wel 

 van eene groep planetarische ligchamen tusschen de Zon en Mercurius. Zekere 

 sedert i842 door hem waargenomene storingen in de beweging der laatstge- 

 noemde planeet, gaven hem aanleiding tot de berekeningen, die hem tot deze 

 uitkomst voerden. Om nu die planetarische ligchamen te vinden , is door FAYE 

 voorgesteld gebruik te maken van de totale zoneclips, die den 18 Juli] 1860 

 in Spanje en in Algerië zigtbaar zal zijn , terwijl LE VERRIER zelf zich voorstelt 

 hun overgang voorbij de zonneschijf op te sporen door zorgvuldig de kleine 

 vlekken na te gaan, waarmede de zon vaak overdekt is. Faye stelt voor om 

 deze waarnemingen gemakkelijker te maken door verscheidene malen daags 

 groote photographieën van de zon te nemen ; wanneer men de doorschijnende 

 negatieve photographieën, genomen telkens bij tusschenpoozingen van één 

 kwartier uurs, op elkander legt, zou men de voortgaande beweging van een 

 asteroïde te midden der overige zonnevlekken zeker moeten ontdekken. — 

 Overigens zag reeds de sterrekundige MESSIER den 17 Junij 1777 tegen den 

 middag gedurende vijf minuten een zeer groot aantal zwarte bolletjes voorbij 

 de zon trekken. HERRICK, van New-Haven (Connecticut) besloot, tien jaren 

 geleden, op grond van waarnemingen op zekere zonnevlekken, tot de waar- 

 schijn ijkheid van het bestaan eener planeet met een grooten satelliet tusschen 

 Mercurius en de Zon, en de Utrechtsche Hoogleeraar BUYS BALLOT kwam 

 door zijne onderzoekingen aangaande eene, 27,682 dagen durende, periode 

 van grootere en kleinere van de zon uitstralende warmte, tot de hypothese 



