46 ALBUM DER NATUUR. 



De heer P. PUCHARTRE heeft gedurende vier jaren proeven dienaangaande ge- 

 nomen. Hij heeft verschillende in potten gekweekte planten aan zoodanige 

 omstandigheden onderworpen, dat alleen de bebladerde stengid aan den regen 

 was hl otgesteld , en de pot , waarin zich de wortels bevinden , omgeven was 

 van een hermetisch gesloten toestel , die geen vocht doorliet. Het resultaat 

 was, dat die planten, na korteren of langeren tijd aan den regen blootgesteld 

 te zijn geweest , geene gewigtsvermeerdering ondergaan hadden , die bemerk- 

 baar was met behulp van eene balans, die met ? \ wigtje overslaat, — dat 

 zij soms zelfs , gedurende den tijd dien de proef duurde , een gering gedeelte van 

 hun gewigt verloren hadden. [Compt. rend. , Tom. 1 , pag. 560). D. L. 



Tandenstelsel bij de vogelen. - E. BLANCHARP heeft aan de Académie des 

 Sciences een hoogst belangrijk opstel over dit onderwerp medegedeeld, waar- 

 van wij echter hier alleen de slotsommen /uilen mededeelen. Reeds veertig 

 jaren geleden had ETïENNE GEOFFROY-SAINT-HILA1RE bij jonge papegaaijea (Pa- 

 laeornis torquatus) rudimenten van tanden ontdekt en de hoogleeraar MEIJER 

 te Bonn had in 1841 opmerkzaam gemaakt op twee tandjes van kristallijn aan- 

 zien aan het uiteinde der bovenkaak van kuikens, bijna gereed om uit het ei 

 te komen. — • De waarnemingen van B. leiden tol de volgende uitkomsten. 

 Bij zekere vogelen, bepaaldelijk bij de papegaaijen , ontstaat een waar tanden- 

 stelsel, dat door zijn bouw en zijne insluiting zijn in de kaakbeenderen de gewone 

 kenmerken van tanden vertoont. Dit stelsel, eerst regelmatig zaniengesteld . 

 wordt misvormd door den vooruitgang in leeftijd en verdwijnt vroeger of later 

 geheel wegens de ontwikkeling van het been , dat eindelijk de tanden geheel 

 overdekt. Deze rudimentaire tanden dienen tot niets; het zijn eenvoudig 

 sporen , getuigen als het ware van organen , die elders van groot ge- 

 wigt zijn. Het hoornachtig omkleedsel van den bek heeft met die tanden niets 

 gemeens. De tandjes vertoonen zich als eene rij van kleine verhevenheden , 

 scherpe plaatjes (lames tranchantes) , op de randen der beide kaken , maar vooral 

 van de onderkaak , welke plaatjes doorschijnender zijn dan het been , hoe dun 

 dit ook zijn moge. Zij zijn, even als bij vele reptilen, b. v. de kameleons, 

 geheel met het kaakbeen vergroeid. Bij eene vergrooting van 500 a 550 dia- 

 meters herkent men gemakkelijk de struktuur van het been met zijne been- 

 ligcfaaampjes en die van de landzelfstandigheid niet hare parallele of een 

 weinig divergerende kanaaltjes. (Compt. rend. , Tom. I , pag. 540). D. L. 



Elektrisch licht door magneto-elektriciteit. - FARADAY heeft in Maart 11. in 

 de Koyal Institution eene voordragt gehouden over het gebruik van bet elektrisch 

 licht in vuurtorens. Op echt praktische wijze toonde hij de voordeelen daar- 

 van aan , terwijl hij beurtelings een bundel van dit licht en van dat eener 



