86 ALBUM DER NATUUR. 



anderingen in de onmiddellijke nabijheid der zonneschijf. Met andere woor- 

 den: hoe nader deze komt tot die der maan bij het uittreden, des te sterker 

 wordt dit licht op het punt waar de uittreding zal geschieden. 



Foucault photographieerde de corona met behu'p van eene chambrc noire 

 met zoeker en schroefbeweging , die met de hand bewogen werd om het zonne- 

 beeld steeds op dezelfde plaats van het co'.lodionglas te houden. Hij nam drie 

 beelden, een bij '0, een bij 20 en een bij 60 seconden werkingstijd van het 

 beeld op de gevoelige laag. Op de eerste daarvan vond men na het fixeren 

 niet een, maar vier beelden, een gevolg van onwillekeurige verplaatsingen ge- 

 durende het opvangen vau het eerste beeld. Drie daarvan waren gevormd in 

 zeker niet langeren lijd dan een kwart seconde. Desniettegenstaande was 

 daarop het naast aan de zon grenzende deel der corona duidelijk zigtbaar, en 

 wel bij alle drie op eene wijze , die bepaaldelijk de zoo even vermelde uit- 

 komst van leverrier bevestigt , dat het licht der corona het sterkst is daar 

 waar de randen der zon en maanschijf het digst bij elkaar zijn. 



De in langeren lijd voortgebragle lichtbeelden toonden de corona veel bree- 

 der, die van zestig seconden vertoont haar tot op eene breedte van driemaal 

 de middellijn der donkere schijf, op alle beelden evenwel ziet men enkele 

 sectoren — dit woord hier eens in zeer oneigenlijken zin bezigende — der 

 corona sterker lichtend dan de overige gedeelten daarvan. Een dier sectoren 

 strekt zich op alle lichtbeelden duidelijk verder dan de overige deelen uit en 

 deze komt juist overeen met de plaats waar de rand der maanschijf eenige 

 sterk sprekende onregelmatigheden (dentelures) vertoont. 



De kijkers, welke VJLLARCEAU en CHACORNAC op den Moncayo bezigden, 

 waren van micrometers voorzien , waardoor zij vooral de juiste plaats en 

 grootle der protubérances zouden bepalen. Zij hebben dit gedaan, toevallig 

 naar het schijnt voor een en hetzelfde dier verschijnselen en het blijkt uit de 

 zeer goed overeenstemmende metingen van beiden, dat de door hen waargeno- 

 mene protubérance van plaats verandert en wel ongeveer 2 booggraden per 

 minuut, eene verplaatsing, welke juist overeenstemt met die der zon gedurende 

 de waarneming. 



De protubérances zijn dus volgens leverrier wolken in den zijns inziens 

 enkelvoudigen zonnedampkring. Hij stelt voor ze in het vervolg ook steeds 

 met den naam van zonnewolken te bestempelen. De corona zou, en vooral 

 FOUCAULT is het, die hierop aandringt, een buigingverschijnsel zijn, door den 

 gang der zonnestralen langs den rand der maan voortgebragt 1 ). 



') Dit gevoelen wordt, zooals in de volgende berigten blijkt, door de meeste andere 

 waarnemers gedeeld. De eerste evenwel , die dit reeds voor eenige jaren heeft ge- 

 opperd en door proefnemingen toegelicht , is een Duitsch natuurkundige , von fei- 

 litzsch, te Greifswald. Zie de Astronomische Mittheilungen van fetebs. 



