90 ALBUM DER NATUUR. 



Merkwaardige val van metecx» steenen in Noord-Amerika. — Den 1 sten Mei j. 1. 

 des namiddags omstreeks vijftien minuten vóór één uur werden de bewoners 

 van zuidoostelijk Oliio en noordwestelijk Virginia verschrikt door een sterk 

 gedruisch , dat sommigen aanvankelijk aan het afvuren van stukken geschut, 

 anderen aan het springen van een stoomketel , nog anderen aan eene aardbe- 

 ving deed denken. Het bleek echter weldra , dat dit gedruisch veroorzaakt 

 was door een zeer groot meteoor , waarvan de stukken zich verspreidden over 

 eene oppervlakte van tien Engelsche mijlen lengte en twee tot drie mijlen 

 breedte. Sommige personen zagen de stukken vallen en in den grond drin- 

 gen. Eenige der stukken hadden een gewigt van 40, 50 en meer E. ponden. 

 Het zwaarste woog niet minder dan 105 ponden; hel trof den grond aan den 

 voet van een grooten eikenboom , en , na twee wortels , elk 5 E. duim in door- 

 snede , verbrijzeld en een derden geschaafd te hebben , drong het stuk nog 

 twee voeten en tien duimen in de harde klei. Dit stuk en vele andere waren 

 blijkbaar in eene schuinsche rigting in den grond gedrongen , even als een 

 projectiel zoude doen. 



Verscheidene personen, die toevallig naar de lucht zagen, hadden het me- 

 teoor in de tusschenruimten tusschen de wolken zich als een gloeijende bol 

 zien voortbewegen. Uit hunne opgaven heeft Prof. EVANS de hoogte van het 

 meteoor boven de aarde , voordat het uiteen barstte , trachten te bepalen. De 

 uitkomsten der berekening verschillen van 37 tot 44 E. mijlen. De werkelijke 

 middellijn wordt door hem geschat op drie achtste van eene mijl (omstreeks 

 600 Ned. ellen). Meerdere bijzonderheden , waaronder ook de scheikundige 

 zamenstelling der gevallen steenen, zijn medegedeeld in het Americ. Journ. 

 1860, Julij, p. 163. Hg. 



Digtheid van ijs. — Het is sedert lang bekend , dat het water zich bij hel 

 bevriezen uitzet. Doch de ware digtheid van het ijs bij 0° was nog niet met 

 zekerheid bepaald. Verschillende nai uuronderzoekers, die z-ich met deze be- 

 paling hadden bezig gehouden, waren tot zeer uileenloopende resultaten 

 gekomen. Düfour , hoogleeraar te Lauzanne , oordeelde derhalve eene nieuwe 

 bepaling wenschelijk. Hij koos daarvoor eene methode, die in dit bijzondere 

 geval hem de meest geschikte toescheen. Stukken volkomen luchtvrij ijs wer- 

 den gebragt in een mengsel van alkohol en water bij eene temperatuur van — 6° 

 tot —8°, en waarin deze beide vochten in zulk eene verhouding bijeen gevoegd 

 waren , dat het ijs er in bleef drijven , zoodat derhalve het mengsel juist de 

 digtheid van het ijs bezat. De digtheid van het mengsel werd dan op de ge- 

 wone hydrostatische wijze bepaald. Dufour overtuigde zich, dat men langs 

 dien weg de digtheid van het ijs met zekerheid bepalen kan tot op zeer kleine 



