eenmaal Lewogen weid, om hen op ecne geduclite 

 wijs in het openbaar door te strijken ? — Maar 

 wat ook aanleiding moge gegeven hehhen tot zulk 

 eenen schamperen uitval tegen Zeeland en de 

 Zeeuwen, zeker is het, (en wie uwer zal dit niet 

 gaarne erkennen ?) dat dezelve vooral niet voegde 

 in de openbare Gehoorzaal vaa Leijdens Hooge 

 School. Wie toch waren, in het jaar iSyi , on- 

 der den Goddeüjken zegen, de moedige Redders 

 van het veeg en uitgehongerd Leijden? Hét wa- 

 ren Zecuwsrhe zeebonken , visschers en boots- 

 gezellen , rappe gasten , kroes van opzigt , ijselijk 

 in h'et oog, deerlijk gekorven en veiininkt, die 

 onder liet geleide van Zeeuvvsche Admiralen , de 

 Boisots , de de Mooren , de Tf^ilLemszonen , 

 (namen, niet dan met eerbied te noemen!) m.ct 

 inspanning van meer dan menschelijke krachten , 

 door viiur en water streefden , het benard Leij- 

 den roddeden en voedden, en alzoo den grond 

 legden tot die zelfde Hooge School, die ten hui- 

 digen dage nog daarvan ten getpige strekt , en , 

 gelijk wij wenschen, strekken zal, zoo lang de 

 Eeuwen duren! 



Het waren andere toonen , die eene en eene 

 halve eeuw vroeger klonken uit de her van den 

 dapperen en geleerden Janus Douza , den on- 

 veiscluokken' Bevelliebber van Leijden. Hoort 

 liem, uit de volheid van zijn dankbaar en gevoe- 

 lig hai t , bij herhaling den lof der Zeeuwen en ■ 



vaa 



