o VER APOLLONIÜS VAN TIJANA* Èt 



Vfi) op deze tegenftrijdige berigten moesteti 

 afgaan , zou hec ongetwijfeld ittoeijelijk zijn* 

 zijn karakter juist te kenneh t maar *er izijrt 

 andere daadzaieii voorhanden , Waaruit ontegen- 

 zeggelijk blijkt, dat apolloniüs, door dê 

 büitenfporigfte ingenottenheid met zich zél- 

 ven gedreven , in alles eenen hoogmoed ver- 

 raadt, die geen weergaê kent. Wanneer ^ om 

 flechts eeii enkel voorbeeld te noemen , het 

 beeld van dön Vorst der Parten hem werdÈ 

 getoond , en te gelijk bevolen , overeenkom-* 

 ftig de gewoonte van dat Volk , om het tö 

 aanbidden, gaf hij dit verwaande andwoord i 

 ,j De Vorst , dien gij vereert , mag zich 

 „ gelukkig achten , zo hij Van itiij geptè^ 

 j, zen en geacht wordt Cf/)*" J^» zoó Vér-* 

 re vervoerde hem zijne inbeelding , dat hij 

 gereedelijk het Volk vergund zou hebbeü ^ 

 hem als eenen God te aanbidden , zoo herat 

 niet de vrees van benijd te zullen werden ^ 

 ha4 weerhouden (z), 

 II. Deel. F Apöt- 



Trilde Jiij wel , indien hij deu fchijn vsin 't «antenemen vefmijderi 

 Iton , zie Pbilostr:, L. II, c. 40 fin. add. Epist. 42, nogtans w«S 

 geld en goed zijn hoogfte doel nie; , dit bewijst ^/ e//, of Philosffé 

 vrij goed in de Apolog. c. 2. Fit. Phihstr. p. 344 , «jaaC ÖOK 

 iaavidt volgt niet j dat ?,\\n hoogfte doel rein was. 



( <■ƒ ) PhiiostratuSf Lib, 1. cap. 27. fqq. 



Cs) Dit laat Phi t ostratvs , heih zelf belijden in lijr.é 

 /pol. ad Üomitian. , Lib. VI il. Phihstr. 



