OtER ABOLLONÏüS VAN TIJANA, §3 



fehijnt te mogen houden (f), overreedde zich 

 zelven, du hij een lieveling der Godheid was, 

 aan wien zij telkens verfcheen en zich open> 

 baarde (^d). Dit gaf hij ook overal te ken- 

 den , en daar men aan zijn voorgeven geloof 

 floeg, waagde het niet alleen een Leei'aar 

 der deugd bij het volk , maar ook een JLee- 

 raar der Priesteren te zijn , en het ongerijm- 

 de van veele godsdieiiftige g-ebruiken t^ ver- 

 beteren (d). Hoe zeer velen vöór hem iets 

 desgelgks te vefgeefsch beproefd hadden , kon 

 bij in dit doel te beter flagen , als de Pries- 

 ters in de vermeende heiligheid van a poll. o- 

 N I u s en in zijne vriendfchap met de godheid , de 

 bevestiging van het gezag van ^ e s k u l a p i u s 

 en van zijn genezend vermogen vonden (ƒ;. 

 Trouwens, het is 2eer waarfchijrilijk , daü 

 apollonius, gedurende zijn lang verblijf in 

 den Tempel, ingewijd is geworden in de Magi- 

 ca.'éiQ veelal »beftond in de Geneeskunst C^), 

 waar door hij zich In ftaat gefield zag , vele 

 ziekten en kwalen te kunnen genezen , die 

 F a an- 



CO UcookPbilöstratus, Lib LCap. 9-12. enCap.Kïi 



C'') Philostratns , LJb. I. c. 9 & ia. 



(O Phtjostr n.tus , Uh. l. cie. ' 



if) Pi'losfrotus, Ub.1. c.9, zoete. ■ . 



Cg-) VUmasHüt.mp.h.zo. Lucianu. in Pf<^dma,:ti^ 



