OVER APOLLONIUS VAN TIJANA. 93 



ben opgefteld (w) , maar ook die (lak is 

 zeer verdacht, en zoo ook al de ftof van hem 

 is , dan heeft evenwel PHiLOSTRATUsdie 

 in zijnen eigenen ftijl gegoten. 



S VII. 



Na dit voorafgegane kotte berigc van 

 APOLLONIUS , gaan wij over tot de behan- 

 deling van de hoofdzaak , te weten , wat wij 

 naar waarheid ofwaarfchijnlijkheid yan dien 

 zonderlingen Man denken moeten. 



In onze nafporingen hebben wij ontdekt ^ 

 dat de gevoelens van vroegere en latere 

 fchrijvers , die zich met de gefchiedenis vaa 

 APOLLONIUS hebben bezig gehouden, aan- 

 merkelijk verfchillen : wij achten het niet on- 

 dienftig , te dezer plaats daarvan eenig verflag 

 te geven , te meer , om dat wij , dus doen- 

 de , aks van zei ven de uitersten , die vermijd 

 moeten worden , zullen leeren kennen , en 

 tegelijk ontdekken, hoe en wanneer apol- 

 LONius zoo grooten naam verworven heeft. 

 Dat APOLLONIUS bij zijn heven zeer veel 



naams 



gorus, waar over wij nader zullen fpreken. Fid. Fahr! c, Bibl. 

 Gr,£i:. Edic. Harl. Totn. V. p. S^Si fq. 31 o s b e s m , ManU^fa ti$ 

 Scriptis ApoUonii post Disfert. de exisiimatione. Ap. Tijan. in 

 Coram. et Orat. varii Argumenti , p. 453—464. 



(»») BbilutratMSy Life. VIII. cajf.ö., r«» pae.32<— 35». 



