OVER APOtLONIUS VAN TIJANA. 95 



Hoe veel waarfcbijnlijk ) dit gevoelen in den 

 eersten opflag fchijnt te hebben , heeft even- 

 wel MosHEiM bewezen , dat het op geene 

 genoegzame gronden fteunt (r). Anderen, 

 hoewel ze niet zoo ver in hunne verheffing 

 van APOLLONius gegaan zijn als de zoo ge- 

 noemden , belchouwden hem echter, op het 

 voorbeeld van philostratüs (5-), als e^- 

 neu door de Goden bovennatuurlijk verlich- 

 ten Man(^), of telden hem, gelijk ammi- 

 ANüs MARCELLiNus («), Onder die be- 

 gunstigden , die fteeds meer onmiddelijk ea 

 blijkbaar den invloed van hun gelei -geest 

 genoten. Zoo evenwel dachten op verre na niet 

 iallen. Voor den tijd van phïlostratüS^ 

 of wel , voor dat hij de Levensgefchiedenis 

 van APOLLONIUS uitgaf, hield men hem 

 voor een Toovenaar , gochelaar en geesten- 

 bezweerder ; zoo oordeelde moeragenes, 

 wiens gegeven berigt van dien Man, fchoon 

 voor ons verloren , hierna beoordeeld zal 

 moeten worden , uit het geen daar van ons 

 nog bekeiTïi is. Met dat oordeel Hemmen 



meer 



(r) In Disfert landata de exiHimatione Jpollonii Ti jan. qu» in- 

 venitiu in iW o y i . Comment. ecOr.it. Vaiii Aigum. aM»//«r. editis, 

 p 347 ^452. et in Mosh. Ohfnv. Sacr. Amsicl. 1721. 



(^j) thiloitratMs yXJÜa.l. C;;p. 1., 2., et p lifim. 



( r ) Vof ifc K ; , in Aurelian. c. 24.. E»napius\. fupra cit. 



<u) Ammifl». Marcell Histoi., Lib. XXI. cap 14. 



