102 J. H. LOTZE EN Hf. W. TIJD E MAN, 



lijk aan zich zelven is ook morhoff, die op 

 de eene plaats alle de berigten door, p ki- 

 los tra tus gegeven, verdedigt, en op 

 cene andere twijfelt , of niet wel de berigten 

 van APÓLLONius van den kant der Heide- 

 nen vergroot zijn geworden (/_), 



Dit overzicht van zoo veele en zoo uiteen- 

 lopende oordeelvellingen , die evenwel in één 

 punt fchijnen zaamtelopen ; te weten , dat hec 

 karakter van apollonius hoogst verdachc 

 is , en hij voor een bedrieger is te houden 

 («ï}', dit overzicht, zeggen wij, doet elk ge- . 

 ijoegzaam zien, dat de vraag niet overtollig 

 is , -wat "wij van dien zonderlingen man naar 

 rvaarheid of waarfchijnlijkkeid te denken heb^ 

 hen ? Maar even dit zelfde overzicht leert niet 

 min duidelijk , dat elk zijn eigen ftandpunc 

 heeft gehad , waaruit hij de berigten , door 

 PHiLOSTRATus gcgevcn , heeft beoordeeld, 

 cri waar door hij geleid is geworden , o.m 



gun- 



<./) Moritf. Polijb. UteTar. L. i. C. 13. n. 17. Sqq.coa. Folijli. 

 Thilts. L. I. C. 2. n. 5. 



;(«) 'T zij dan zonder of met een groot en goed orgmerk; gelijk 

 7r<V/i7»rf hem doet voorkomen; huichelaar en bedrieger blijft hij, ook 

 volgens Wielanti, en deze zelf erkent dit (onder den naam van 

 /■Foll. zelf) in het laatfte deel zijns Werks, en erkeai en bcwstjt hier 

 w zeer fchoon de voortrefielijkheid en verhevenheid van jezos 

 CRRisTus, hoven apollonius."-' Hoe zeer /?^. zelf , helaas ! de 

 Goddelijke waardigheid en de wonderen rao den gezegendeo Zalig- 

 maker miskent. 



