OVER APOLLONIUS VAN TIJANA. I23 



yfi]ze aangehaald , maar meer direkt en flel- 

 Irg geboekt ; derhalve zijn deze denklijk niec 

 uit DAMis (^\ Nergens is dit meer iti 

 het oog loopende , dan in het vierde boek, 

 in het welk da mis maar zelden is aange- 

 haald , terwijl in het volgende vijfde boek 

 gedurig weder voorkomt die wijze van aan- 

 halen , welke men in die drie eerjien ont- 

 moet. Daar wij nu doorgaans dit verfchil heb- 

 ben waargenomen, zoo meenen wij dat zulks 

 ons regt geeft , om te befluiten, dat p hil o si- 

 tra tus in alle die gevallen, waar in hij meer 

 flellig en bepaald fchrijft, zich als dan heefc 

 bediend van zijne nafpeuringen , van welke hij 

 in den aanvang zijns werks melding maakt. 



Ten derden , philobtratus heeft meer- 

 malen door uitweidingen , welke hij zich veroor- 

 looft, om zijne eigene geleerdheid aan den 

 dag te leggen, het verhaal van d amis afge-; 

 broken. Het is van belang, dit wel op te 

 merken , vooral om dat fomtijds de eigene rer: 

 denering van philostratus ongevoelig in 

 een loopt met de uittrekfels uit damis C^)» 

 waar door dan de onderkenning van het geen 



bij 



( * ) En juist in deze Verhalen van wonderdadige genezingen is 



rrii wat overeenkomst met die, 'welke de Evangelisten van onzen 



2«]!gmaker vermelden,— dit verfterkt ons gezegde, ^ lo.aün't einde.'' 



■ ' .''I T!ca 



C') Men vindi hier yap een fj^rekend bewijs, l,ib. V. c. 4 vs.,s. 



