OVER. APOLLONIUS VAN TIJANA. Ig^ 



„ derverhalen der Evangelisten," ja, tegen 't 

 einde van zijn relaas, (f. 248.) wekt hij zelf ande- 

 ren , en in de eerfte plaats w iel and, daar toe 

 op , en geeft plan en hulpmiddel aan de hand («}, 

 Zoo veel verder nog van het Christendom 

 is deze Godgeleerde dan wieland, die, 

 fchoon hij zelf 't gefchiedkundige van 't Chris- 

 tendom onzeker ftelt, of er geen acht op fltat, 

 echter uit de gefchiedsoorkonden het zedelijk 

 reine, ja 't Goddelijke van onzen gezegenden 

 Heiland , en zijne oneindige verhevenheid bo- 

 ven de onzedelijke kunstgrepen van eeneii' 

 APOLLONIUS heeft weten optefpören , ea 

 meesterlijk aantoont ; maar ook zóó fijn , om 

 daar voor regt gevoelig t^ zijn , is 't zede- 

 lijk gevoel van gabler niet (v}. 



I 3 Hoe 



( » ) „ Nach dem geist unfers zeitalters zu urtheilen , wird «s 

 „ min auch nicht an Nachahmungen und uebertragung diefer Wielan- 

 „ difchen manier auf den Weifen von Nazareth fehlen , wozu dex 

 „ gehaltvolle Commentar des Hern Dr. Pauins uber die Evangeliën 

 „ reichen ftof darbketen könnte. In einen folchen Haibroman, wur- 

 j, de vielleicht ein Nathanael den Weifen von Nazareth eben fo auf 

 ,, dem gebirge L«ia»fl» wieder finden , wie hier HegeCas AtnApoll- 

 „ lonitts auf dem Diftaeïfchen gebirge. Nur ist zu wunfchen « 

 „ dasf keine ungevieibete band fich an ein folches Werk wagsn 

 „ moge. Nur JP'ielands JMeisterhand möchte einen vvui-digen Pen- 

 „ dant zum Agathodaemon liefem konnen. Wenigftens ist ein neuer 

 „ verzuch gewisf nicht durch die Naturiicbe Gefcbicbte des gïosfen 

 ^ Propbeten von Nazareth ^ (3. Theile 1800 — 1802.) uberflustig 

 „ geworden." 



(t) Het lijdt naauwelijks twijfel , of'toordeel dat /;r/ e /«»</, 

 af » êlliai lis, ib afzvnderiflg tot rust en aaa 't eind van zijne loop- 

 baan 



