1^6 J. H. LOTZE EN H. W. TIJDEMAN, 



P''$or- eerst y de berigten nopens jezus ia 

 de Evangeliën zijn met de daad van hun ver- 

 vaardigd geworden , op wier naam zij gaan. — 

 Dat de vier Evangelisten werkelijii de levens-i 

 gefchicdenis van Christus hebben gefchre- 

 ven, is het eenparig getuigenis der grijze oud- 

 heid, dat meermalen zoo uitvoerig als over- 

 tuigende is betoogd geworden Cy'). Wat po-- 

 gingen men ook heeft aangewend , om dit ge-!- 

 tuigenis te ontzenuwen, ze zijn altijd mislukt, 

 2elfs de jongden; — bij welken ten gronde ligc 

 de flelling , die door geene historifche be- 

 wijzen is geftaafd , dat ze uit een gemeen- 

 fchappelijk werk, (Ur- Evangelie} ontdaan 

 2ijn, — bewijzen , dat het algemeen gevoe- 

 len der Christenheid lleunt op gronden, die 

 te echt zijn, om door losfe gisfingen, wille- 

 keurige redeneringen en verkeerde voorftellin- 

 gen, of, om rond uit te fpreken, verdraaijin- 

 gen, te kunnen worden omgewroet (2). Kan 

 jnen zulks zeggen van de berigten , waarop phi- 

 LosTRATus zich grondt ? Wie was d a m i s , 

 die van apollonius zooveel verhaalt? Nie- 

 mand kent hem, — Hoé weten wij, dat dam is 



wer' 



(31 > Vers. Lotze t. a. p. Bjl. 1(62. &o, 



Cz) Nog onlangs heeft dit bewezen de Reanfent , van Eick-. 

 koms Einleitung in das N. B. in de AUg. Litteratuur zeit. 1805. en 

 «uder de onzen , de waardige Greve, in de Virfir. Cetiad-^ 

 fSK, He. ftukje. 



