aVER APOLLONIUS VAN TIJANA. 145 



de waarde verrigc ce hebben (/?•)., en zelfs 

 de meest opgefmukte berigcen van hem zijn 

 beuzelachdg en zelfs onzedelijk, verlteken van 

 alles, wac dezelve op den duur en algemeen 

 kon aanprijzen (/}. 



Eindelijk, eene oplettende onderlinge ver- 

 gelijking der berigten, nopens jezus, Chris- 

 tus en nopens APOLLONIUS, overtuigc 

 ons van de onpartijdigheid der Evangelisten > 

 en de éénzijdigheid van philostratus, 

 waardoor de zekerheid der narigten van den 

 eersten zoo veel wint , als de narigten van 

 den laatften verliezen. — Philostratus, 

 gelijk wij te voren hebben opgemerkt, ver- 

 vaardigde, uitbaat tegen het Christendom, en 

 om deszelfs belijders in ongelegenheid te bren- 

 gen zijn werk: hij wilde toonen, dat de Hei- 

 denen, even zoo wel als de Christenen, konden 

 II. Deel. K roe- 



< i ) ^/ e / i. bad ook zijne volgelii^en, fchreef zelfs Boeken , 

 leisde 80. j arcu lang overal rond , en vras toch in ds geheele eerfte 

 Eeuw na zijnen dood, of onbekend , of Hechts voor een Tooverïir 

 ©f looze guichelaar gehouden: de Heere jezus, die zoo kort en 

 Hechts in 't af'tezonderde Joodfche land leerde , bebeerscht ileïds 

 de geheele Waereld. 



(/) Het kon niet anders, of 'er moesten frarlje daden en fchoo- 

 r.e gezegden in de VIII. BoCken van Pbilostr. en 9S- Brievea 

 van Apoll. voorkomen: maai hoe zeer verfchilt alles van 't edele 

 eenvoudig verhevene der Evangeliën ! en ora. F h i l o it r a t-» s va 

 daar te iaten , mApcIlonius eigen brieven wordt Hechte laorecX 

 geleerd, Ep. 11. go. en dwaze ijdele trooït gegcvca Vifl hem ,■> ^^^ 

 n kccnc hope tid." jg//:;, Jö , 5», 



