OVER APOLLONIÜS VAN TIJANA, 145^ 



ran velen hunner tijdgenooten. Nergens , 

 waar zij het zelfs konden, verdedigen zij je zus 

 gedrag, tegen de hatelijke befchuldigingen 

 van zijne vijanden, noch fchetzen met hate- 

 lijke kleuren dezer onbillijke gedragingen. 

 Zij verhalen zijne wonderen zonder 'er eenig 

 ophef van te maken , zonder den lezer tot 

 derzelver berigt voor te bereiden ; 'er is zelfs 

 tusfchen deze en andere berigten geene de min- 

 fte verandering te befpeuren, alles loopt af 

 op denzelfden eenvoudigen toon. Indien wij 

 het een en ander overwegen, dan komen wij 

 van zelven tot het befluit , de berigten no- 

 pens CHRISTUS zijn zoo zeker als die nopens 

 APOLLONIÜS geheel ongeloofwaardig zijn. 

 Ja, hetgeen ons toefchijnt van 't grootst ge- 

 wigt te zijn, de handelwijs van philostra- 

 Tus, die 'er overal op uit is, om wonderen 

 aan zijnen held toe te fchrijven, leert, dat de 

 wonderen van je zus bekend en onbetwis- 

 baar waren, dac men het gemakkelijker vond, 

 nieuwe wonderen te verzinnen, dan de won- 

 deren van CHRISTUS met llijve kaken te ont- 

 kennen , gelijk door lactantius en eu- 

 SEBius tegen hierocles is opgemerkt, 

 en naderhand ook door cyrillus tegen 

 Juliaan (w^» 



(«) Lib. Hl. 



