bAT DE PLANtEN UIT J>EN GroND HAALEN. 17^ 



De Tarvj , zal men zeggen , gelukt egter wel in 

 Landen Jaar men Knollen op gehad heeft. 



Dit wordt, myns weetens hier te Lande niet 

 bezogt, gelyk in Vrankryk en Engeland, alwaar 

 een hooge Kley, en daaruit Ipruitend gebrek aan 

 Beeftevoer, daar toe meer aanleiding fchynt t^e 

 verfchaffen. Maar wat wonder fteekt 'er in deze 

 uitkomft ? Men zaait 'er de Knollen in eene wcl- 

 gebouwde aarde, die men, om de Knollen te dun- 

 ' nen, nog bouwt ^ terwyl deze groeijen, en dus 

 valt de Tarw op haar tyd in een.grond die genoeg- 

 zaam gekeerd i^ en losgemaakt. 



De Knollen , daarenboven , als men ze niet 'm 

 \ Zaad laat fchieten , beneemen de Aarde weinig 

 Voedzel. Het is, gelyk men zegt , flegts Wa- 

 ter en Windj en een blyk daar van is, dat wan- 

 neer men een zekere maat geraspte Knollen met 

 Meel vermengt , en 'er Brood van maakt, men 

 flegts een zeer gering gedeelte meer krygt, dan 

 wanneer men dit Meel met Water of ander Vogc 

 zonder Knollen hadt gemengd. En gelyk men de 

 Kallen op het Veld zelve dikwils door het Veé 

 laat af-eeten, zo wordt het Land, daar zy groei- 

 jen, onder wylen treffelyk gemeft. 



Maar men zal zig wel wagten van op de zelfde 

 wyze Tarw te Zaayen iti een Land , dat lange 

 Jaaren voor Weide of Klaverveld gelegen heeft'j 

 hetzelve zoude met eens of tweemaal ploegen ze- 

 kerlyk niet genoeg gebrooken worden ^ en *t zal 

 VL Deel. M 



