VAN EEN ZWAARE DONDERBüT- ^6l 



Yan Donder en Blikfem door een der Schuifraamei^ 

 heenfloeg, vergruizende vyfgroote Ruiten , dé 

 Luiken weg ftootende en 't Venfter bankje zoda- 

 nig aan ftukken breekende, dat de Splinters voor- 

 by my heen vloogen tot aan het andere end van 'c 

 Vertrek; zynde myn eene zyde geheel met Glas 

 bedekt. Ook was 'er een Ruit verbryzeld, daar 

 ik gezeten had. Ik ftond zo digt aan 't Raam, 

 dat ik tot myn leedweezen al de Dakpannen en 

 een Schoorfteen van 't Huis zag vliegen , even of 

 zy uit een Paander werden geftort. 't Ge- 

 rammel was zo groot , dat ik in den eerften opflag 

 vreesde , dat het Trommelvhes myner Ooren ge- 

 broken ware , en het duurde eenigen tyd , eer ik 

 iets het minfte hooren kon ; ja niet dan eenige Uu- 

 ren daar na werdt myn Gehoor weder volkomen 

 herfteld. Ik ben niet in ftaat om den Zwavelagtigen 

 Stank te befchry ven , en de Hitte , welke op my- 

 ne Wangen en Hoofd viel, is niet begrypen , dan 

 voor iemand , die zelf daar van gevoel gehad heeft. 

 Wanneer het over was, ging ik uit aan de Deur, 

 en w^erd door myn Dogter ontmoet , met haar 

 Kam-Laadje onder haar Arm, datgefcheurd was; 

 zeggende met een bedroefde Stem ; Mama ; ik hen 

 byna dood. Toen zy my zeid ; dat deDonder in haar 

 Kamer was gebroken, ging ik aanftonds de Trap 

 op. . Twee of driemaal tragtte ik 'er in te gaan , 

 voor dat ik daar toe komen kon, en toen niet 

 ponder myn Aangezigt te bedekken met een dun 

 VI. Deel. R 4 ^'^l^o^- 



