a83 Vertoog over 't Ryp-maaken 



vult ze wel dra geheeLen al van binnen. Wan- 

 neer ik eens eenige Vliegjes zag komen uit een 

 Vyg, die aan den Boom hing, verdeelde ik die 

 in tvveèn, om hem te onderzoeken, en bemerk- 

 te wel haaft dac ieder Pitje van de Vyg de ver- 

 blylplaacs van een Vliegje was ; want fommige 

 waren ten halven uit hun Celletje uitgegaan; an- 

 deren doorboorden, voor myne Oogen, het be- 

 kleedzel van het Zaad, wüar in zy nog beflooten 

 waren , en altemaal vloogen zy weg, na dat zy ee- 

 nige Minuuten lang hunne Wieken in de Zon 

 hadden gedroogd. Deeze ontdekking fpoorde my 

 aan om myne Waarneemiiigen te agtervolgen, 

 en verfcheiden Vygen te openen , die tot hun 

 volkomen rypheid nog niet gekomen waren; als 

 ook om derzelver Pitten met een Vergrootglas te 

 onderzoeken. Ik ontdekte daar aan van buiten 

 niets anders dan eenige kleine bruine Vlakken, 

 die met het bloote Oog niet gezien konden wor- 

 den. Ik fneed met een zeer fyn Schaartje ver- 

 fcheidc daar van in 't midden door, en, na dat ik 

 het bovenfte daar van afgenomen had, had ik het 

 genoegen van daar in levendige Pitjes te vinden, 

 dat is te zeggen wel gefchapene Vliegepopjes. 

 De zelfde Proefneming ftelde ik ook in 't werk 

 aan Vygen die nog groener waren , doch met 

 moeite, om dat het bekleedzel van het Zaad zy- 

 ne vaftigheid nog niet bekomen had, en 't is dan 

 niet gemakkelyk om dit af te fcheiden, zonder 

 het gene daar in is opgefloten te befchadigen. Een 



week 



