lïicr g,riat de Autheur tot het tweede gcdcdtc 

 van zyn Vertoog oycra na beiliotcn te hebben, 

 dat alle Rekeningen , die men tot dus verre hecic 

 gemaakt , om de voordeden der In-cnting te bc- 

 panlen, onvoldoende waren. 



Vcrafzynde, gelykhyis, van te bcwceren, 

 dat men dezelve verwerpen moet , tragt hy het 

 gunftigfte licht op te zoeken , waar in men dezd- 

 ve vertoonen kan, en hy bevindt, dat het wcc- 

 zcntlyke punt, 't welke de Voorftanders der In- 

 enting in 't oog houden moeten , is te bewyzcn , 

 dat men *er niet van fterft , wanneer zy mecvoor- 

 zigtighcid wordt beftuurd. Daar zyn bekende 

 Vqciryallen, die daar van tot bewys kunnen die- 

 nen. Men weet , dat van twaalfhonderd Pcr- 

 foonen , aan welken de In-enting is verrigt , op 

 dqi zelfden tyd en in eene ?elfde plaats, door 

 (den zelfden Perfoon bphandgld zynde , geen ccn 

 geftorven zy. Aan tienduizend Perfooncn is 

 zulks te Konftantinopolen op eenmaal gedaan , die 

 ïdtemaal daar van op gekomen zyn (*). Om 

 kort te gaan 3 de Slagtoffers van deeze Manier 

 zouden in een zo klein getal kunnen zyn, dat de 

 waarfchyrilykhjeid om 'er van te fterven niet groo- 

 ter wari?, ^an fiie, om van de natuurlyke Kin- 



der- 



(*) [Vergdyk bet III, Deel dcczst Ferbandelkigon, 

 bladz. 70, enz.] 



VI. DcEt. 



