Bï DEN Halm , BEDERFT EN ZWART MAAKTo 357 



het . geen men wel moet ondcrfcheidcn van Mis- 

 dragen en Brand of Roerig Koorn , daar het door- 

 gaans mede verward wordt. 



Men begint, voor het einde van den Bloey, 

 de verftgevorderde Halmen onder die geenen, 

 welke met de Ziekte befmet zyn , reeds te on- 

 derkennen. Zo lang de Aairen in haar loof of 

 omflag zyn beflooten ; zelfs terwyl zy geheel 

 voor den dag komen, vermoedt men geen gebrek 

 in de Plant: de Stoel is regt en verheven, en 

 de Bladeren gemcenlyk gaaf: maar, wanneer het 

 Koorn bloeit, dan doen zig de vermolfemde Aai- 

 ren kennen aan eene blaauwagtige kleur; deKas- 

 jes, die het Graan bevatten j zyn meer of min 

 gevlakt met kleine witte Stippen : de Graankor- 

 rels zelve zyn grooter , dan zy natuurlyker wy- 

 ze moeften wezen , en donker groen ; zo lang zy 

 deze kleur behouden, blyven ze aan het onderft 

 hunner Kasjes vaftzitten, gelyk gezonde Graan- 

 korrels : hunne Stofvezelen QStam'ma^ laager ge- 

 plaatft, en als aan de zyden vaftgeplakt , zyn kwy- 

 nende en half verwelkt, en als men die vermol- 

 femde Graankorrels opent, zo geeven zy een ftin- 

 kende lugt van zig, inzonderheid als men ze tus- 

 fchen de Vingeren te morfel wryft. 



Zeer verfchillende zyn de Gevoelens, welke 

 verfcheide Schryvers over die Ziekte van de Tar- 

 we gekoefterd hebben. De voornaamfte, die in 

 aanmerking komen, zyn Theophrastus, Jan 

 Bauhin, de HeerenWoLF, Pluche, Du 



VI. Deel. Ha- 



