4- LOFREDE. 



Mantfchapplj , a:in de eer van Goei , het nut vari 

 het Menfchdom in 't gemeen , en van het Vader- 

 land in bet bijzonder , volgens hare eerste grond- 

 Wet , toegewijd ; wier hoofdoogmerk dus is , 

 ware verdiensten aan te moedigen , te belooneii 

 en te bekroonen : wat wonder , zeg ik , dat dc- 

 7.Z Maatfchappij , daar de onverbiddelijke dood 

 haren verdienstelyken Voorzitter , Mr. izaak. 

 wiNCKELMAN, aan wicu zij veel, ja bijkans 

 alles verpligt is, in het graf heeft doen nederda- 

 len , ook zijnen naam der vergetelheid trachte te 

 ontrukken : ware het mogelijk , dat hij anders in 

 dit lot met zoo vele groote Mannen van vroegere 

 eeuwen zoude moeten deelcn ? 



Dan waarom mij deze taak ; deze waarlijk moei- 

 lijke taak opgedragen ? die , zoo ik al eenige be-r 

 3\Waamheid mogte bezitten , om ecnig wijsgcerig 

 betoog , of eene Godgeleerde Verhandeling op cene 

 niet geheel onbevallige wijze voor te dragen; daar 

 «loor nog in 't minste geene bcvoegtheid noch ge- 

 Ichiktheid bezitte , om eene Redevoering te doen, 

 om den naam van oenen man , die in verfcheidene 

 betrekkingen waarlijk groot , en aan ons Genoot- 

 schap bij uitnemenheid verdienflelijk was , naar 

 %vaarde te vereeren , zonder mij in 't minste , zelfs 

 aan den fchijn van vleierij, of iedele grootfpraak, 

 die den overledenen in zijn leven zoo zeer mishaag- 

 den , fchuldig te maken. 



Wie immer de vereischten van eene Lijkrede, 

 Iaat ik naar waarheid fpreken , van eene Lofrede, 

 iract bedaartheid overwoog, die gevoelde 't moei- 



