PRIJS-VERMANDELÏNGENi 2l 



mesten zijner landen , ter bevordering van derzelver 

 vruchtbaarheid , te wachten. 



Nog heeft er bij de meeste landlieden eene zeer 

 nadelige gewoonte plaats, dat zij het water'van al-* 

 Ie zijden in hunne mest -putten laten in- en aflo-* 

 pen, waar door zij de ziel der mest: de oliën en 

 vettigheden derzelve verliezen, gelijk elk opletten** 

 de moet erkennen (*3. Tot dus verre pau lus. Sw 

 merkt hier nog aan, dat een kundig Landman op> 

 zijn tijd zorgt, om het land te braken, in welker» 



zo- 



^ 



(*) Ter voorkoming hier van geeft P. eene naauwkeurige 

 befchrijving van zijnen mestput. Zij komt bij verkorting hief 

 op uit: tegen den eenen kant (laat de fchuur en het zoo ge- 

 naimde plankier; de drie andere kanten zijn met eenen aardea 

 dam omringt, om te beletten, dat het water er niet kan lüt'^ 

 en inlopen. Er komt dus geen water in, dan dat van het dalc 

 der fchuur, 't welk noodig is, ter verrotting van het ftroo. 

 Zoo er door (lerk of aanhoudend regenen te veel water in de 

 put komt, laat hij dit, door eenen ten dien einde gemaakte» 

 buis, ten fpoedigilen , voor dat het water zich tpetde oliea 

 van de mest vereenigd heeft, aflopen. Wanneer er zoo wei» 

 nig regen valt , dat het ilroo te droog is , om te rotten , laat 

 hij het door eene blekgrs gieter, uit een floot, daar toe langs 

 2ijn mest- put gegraven, natmaken. Vooral zorgt hij dat de 

 mest wél door clkanderen gewerkt worde, 't gene dient, en 

 ter bevordering van de verrotting van het ftroo; en dat de mest 

 overal even goed en vet zij. Voorts houdt hij op zijn mest» 

 put in den winter zeer veel jong hoornvee , om het ftroo vast 

 te trappen en te bemesten , om overvloedig en goede mest te 

 hebben , niet alleen voor de zaai- maar ook voor de weilanden* 



