OVER HET KRAM- ENMAT*WERK. tl^ 



Eoe telkens gebruikt, en die de dikte van 

 één duim hebben moet, noemt hij een ftroo» 

 en na die op het hairëind dubbcld in den' 

 grond gelleken te hebben ^ noemt hij die- 

 poote; dan draait hij die poote, met dor 

 eene hand, één flag om, en fteekt het boutr 

 eind in den grond, en dan noemt hij zijir 

 ftroo, dat nu vcrfteken is, een beugel j 

 vervolgens vat hij weder een ander ftroo,* 

 en lleekt dit in het gat van de tweede fteek, 

 die den beugel formeerde, en gaat zoo door, 

 tot het einde vzn zijn fpreizel, en deze op- 

 Tolging der beugels, al t'einde den anderen, 

 noemt hij regel. En zoo menige doorgang 

 heugels , als hij cp zijn werk kramt , zoa 

 menige rei regels, die de afdeelingen de» 

 beugels zijn, telt hij. Alle deze beugel» 

 valt de dijker, met den buik, welke hij, 

 tot dat einde , met eene ijzere kramlap voot- 

 j:iet, op de kramfpade, iu den grond, tot 

 de diepte van vijf duimen, en, zoo het 

 werk op versck gevulden grond ligt, wel 

 eens zes duimen, en dit noemi; men dijken» 

 of krammen. 



Nopens de dikte van hes ftroo, zoa al? 

 de dijker dat noemt, waar van de heugels 

 geftcken worden, is het niet mogelijk eenige 

 bepalingen te maken, gemerkt die geheel af* 



H 3L ^^%% 



