156 A, SCHRAVER, ANTWOORD OVE^ 



maar zoo blind gaat men, in het algemeen, 

 geen klagers meer ce gemoet: men gelooft 

 niet meer, ten zij men onderzocht hebbe! 



Men klaagt, in andere Zeeuwfche Eilanden, 

 ook akijd over den last van het overtollig 

 landwater, en, in de meeste Eilanden, bij 

 (bmmige faifoenen, waar in veel water valt, 

 en allen fluisgang, door lage winden, en loo- 

 me ebben, belet is, met meer reden, dan 

 in het Eiland Walcheren ; maar gefield , dat 

 de ontlasting is, gelijk die behoort te zijn: 

 dan klaagt men toch; — en waarom klaagt 

 men? Voorzeker om dat men nooit te vreden 

 is, en de boer dit met den wijsgeer, den 

 Haatsman en den held, gemeen heeft. 



Maar in Walcheren klaagt men toch het 

 jneest, en aanhoudend, en luide: en zie hier 

 eenige redenen 'er voor, 

 j' Men klaagt, in Walcheren, het meest, onj 

 dat men, federt oude tijden, tot heden toe, 

 begrepen heeft, dat men het naaste was aan 

 de bronnen, waar uit krachtdadige middelen 

 konden vloeijen, om, op de eene of andere 

 wijs, in die klagten te voorzien; en de on- 

 dervinding geleerd had, dat men aldaar zelden 

 vruchtloos, en zonder geholpen_ .e? .worden, 

 inhoudend klaagde. ■ . -. - ' '• 



flen klaagt nu luide in Walcheren, om dac 



