DE SUATIE VAN Vi^ALCHEREN. 15^ 



men, federt eenige jaren, de redenen tot kla- 

 gen , in dat Eiland , zelve aanmerklijk heeft 

 vergroot en vermeerderd: want naar mate de 

 koophandel en zeevaart, eertijds, zoo luister- 

 rijk, als gelukkig gedreven, afnamen; gavetl 

 de weilanden minder voordeel, om dat de vet- 

 weijerije, in evenredigheid met de zeevaart, 

 verminderde: ^- en men fcheurde de weilan- 

 den, om die tot graanlanden te maken. 



Hier op volgde, door een famenloop vaii 

 omflandigheden en zaken, ons allen nog le- 

 vendig in het geheugen gedrukt, eene voor- 

 beeldlooze en aanhoudende duurte der graneti 

 en andere veldgewasfen ; — de akker gaf rijk- 

 lijk deszelfs vermogen, en de Landman kreeg 

 zijn vlijt dubbel beloond: doch daar de Land- 

 lieden niets meer dan menfchen zijn, bleven, 

 bij het aangroeijen hunner winften, hunne be- 

 geertens gelijk aan de nooit verzadigde gra* 

 ven, en alles, wat zij tegen hunne weiden en 

 akkers riepen, was: geeft! geeft! — In de- 

 ze hijging naar winst, poogde de boer, op 

 zijne beurt, ook over de fchikkingen der Na- 

 tuur te heerfchen, en dreef den ploeg in 

 zulke gronden, waar uit de reden die eeuwig 

 zoude geweerd hebben; — de lage weilanden 

 wierden gebroken, — het daar in gezaaide 

 verrotte of kwijnde, door den verkouden 

 '-- grond. 



