OVER DE ARMK ASSEN.' 183 



dan hunne handen en het loon van hunnen ar^ 

 beid: ontbreekt deze, of zijn zij ziek, dan 

 zien zij zich hunnes ondanks gedwongen, wil-' 

 len zij niet geheel en al bezwijken , en hun- 

 ne kinderen van honger en uitputting zien ller- 

 ven , om tot dit ui eerde te komen. Het is- 

 hier mede , gelijk met zoo vele andere dingen; 

 het zijn flechts de eerste flappen , die onze 

 eigenliefde 'iets kosten; langzamerhand wordt 

 men 'er aan gewoon , en eindelijk fchept men 

 'er vermaak in. En ziet daar juist het geen 

 allernoodÈaakiijkst moet worden voorgekom.en, 

 indien men de maatlchappij niet daaglijks meer 

 en meer wil zien bederven en ontaarten. 



Wat zou het niet te zeggen zijn, wanneer 

 een gedeelte van onze vlijtige en werkzame 

 medeburgers , bij gebrek van bezigheid , met 

 hunne kinderen tot de harde noodzaaklijkheid 

 gebragt wierden , om de toevlucht te nemen 

 tot middelen van beftaan , die voor hun ver- 

 nederend , voor de Regeering hoonend , en 

 zoo tastbaar fchadelijk waren voor het wel- 

 zijn der maatfchappij in het algemeen ;— tot 

 middelen van beftaan , in één woord , die 

 zulk eenen verderfelijken invloed hebben op 

 de toekomende geflachten ! dewijl de mees- 

 te dier tedere fphiitjes 'er zoo niet het fieraad, 

 althans de nuttigfle leden van zouden moeten 



we- 



