TUSSCHEN Haver en Rogge; gr 



Öer Voorftanderen Deduclien ongunftig kunnen op- 

 vatten, en uit hunne redenkavelingen dit haatelyk 

 gevolg trekken, dat zy Moses tegenfpreeken , 

 die ons. Genefis I. vs. 1 1 en 12 , leert , dat God by 

 de Scheppinge der Planten het zoo gefchikt hebbe^ 

 dat de Kruiden en Boomen elk hun byzonder Zaad 

 geeven naar hunnen aart, om. gewaffen van het zelf- 

 de geflacht' en van de zelfde foorte uit te leveren , 

 ien geene anderen. 



Verre is 't 'er dan van daan^ dat wy door dre 

 Dedudie overreed zyn geworden, om de be wufte' 

 Verandering van de eene Graanfoorte in de andere 

 toe te ftemmen. De Proefneemingen zelfs van ver^ 

 fcheide Mannen van achtinge m Sweden, op wel- 

 ken de Deduétie-Schryver (*) zig beroept, heb- 

 ben ons daar toe voor als nog niet bewoogen. En 

 terwyl men toch wat wacht naa het nette be- 

 fcheid van die aanmerkenswaardigê Proefneemin- 

 gen , hebben wy het m den zin gekreegen , den 

 Beminnaaren der Natuurlyke Hiftorie onder tuffen 

 een Stukje te vertoonen eil in overweeginge te 

 geeven, waar uit zy zuUen kunnen opmaaken, of 

 we tot nog toe reden hebben gehad, dan niet , om 

 te be weeren^ dat de Verandering van Haver- in 

 Rogge-gewas ONMOOGLYK, én by ge volg, door 

 geene Proefneemingen altoos, té bewerken zy. 



Dit 



(*) A NOKT Y MUS, in de Oeconomife Couranten van 

 Stockholm, van den ï4den, ziften, aöften OdoUr ea 

 4den November 1758. 



IV. Deel. D 2 



