DER- Edele Gesteenten. 129 



Van Xvelke gcfproken wordt , noeh Ongelyldlag- 

 tig met de nabuarige Kuleuren , daar zy het naaft 

 aankomen. De Newtoniaanen zullen toeftaan, 

 dat men den waaren atTtand des Toverbeeids van 

 't Prifma niet bepaalen kan, om de brde der Ko- 

 leuren vaft te ftcllen, : waar uit dan de onzeker- 

 heid volgt der X^ergetyklngen , die men zou kun- 

 nen maaken met Edele Gefleenten van verfchei-, 

 derley Koleur. Doch zonder deeze Stelling aart 

 te necmen kan men , door een menigte van an- 

 dere redenen , zig aankanten tegen die nieuwe 

 manier van den Heer Daurenton. Het Sai- 

 zoen , naamelyk ; de hoogte vari de Zon , de 

 Dampigheid of zuiverheid der Lugt , zyn alte- 

 maal beletzelen tegen de vaftfteUing der Koleuren 

 van het Frifma : daar , in tegendeel , de Gefteen- 

 ten altyd van eene zelfde Koleur zyn. En, zo 

 men zig bedient van Prifmatieke Vaatjes vol ge- 

 koleurde Vogten (getyk ik zo ev£n gezegd hebj^ - 

 om de Koleuren der Edele Steenen voort te bren- 

 gen ; dan is 't nog erger ; dewyl de trap A^an 

 deeze Kleuringen niet bepaald kan worden. Ja , 

 fchoon men , by geluk , de gezogte Koleur met 

 de drie Prifmaas vinden mogt , zou men die nog- 

 thans niet kunnen vafiftellen, uit hoofde van me- 

 higerley veranderingen , welken het onmogelyk 

 is allen aan te wyzen. : 



H. • 



IV. Deel. | EEN 



