TOT 'DE Beweeging des Oogappels. 169 



zeggen , dac derzelver koleur zodanig verfchilt 

 van de gene, welke gewoonlyk voorkomt in de 

 Vleezige Vezelen , dat men dezelven , om 'er vol- 

 gens de fchynbaarheid van te oordeelen , veeleer 

 voor Feesagtige Vezelen neemcn zou. 



Zodanig was het , dat zy my de eerfte reize , 

 wanneer ik dezelven met oplettendheid onder- 

 zogt., voorkwamen, en, niettegenltaande het 

 vooroordeel , verltoutte ik my , van dien tyd af, 

 te twyfelen aan 't algemcene Gevoelen teh op- 

 zigt van dezelven. De vergelyking , welke ik 

 vervolgens daar van n-iaakte met de Vleezige Ve- 

 zelen van de andere deelen des Lighaams , beves- 

 tigde my in decze eerfte twyfeling, en de beden- 

 kingen over het Werktuiglyk Geftel van de be- 

 weegingen des Oogappels , waar toe deeze twy- 

 feling gelegenheid gegeven hadt , hebben einde- 

 lyk my ten vollen overtuigd , dat de rcgte Ve- 

 zelen des Oogappels geene Vleezige Vezelen zyn , 

 onderworpen aan de oorzaak, welke de andere 

 Vleezige Vezelen van 't Dierlyk Lighaam in ü^- 

 mentrekdng brengt , en dat het zelfs geene Fees- 

 agtige Vezelen zyn , in zulk een zin, als Ruisch 

 in 't eerft bew^eerd hadt. 



Zonder twyfel zal men , 't gene ik hier opper, 

 aanmerken alseene tegenftrydighéid QParaJoxe') der 

 Ontleedkunde: maar deeze ftrydigheid , zo het 'er 

 eene zy, is gegrond op het niaakzel der Deelen 

 en op de aller beften digfte Wetten van de Dierly- 

 ke Huishouding ; daar het jilgemcene Gevoelen , 

 IV. Deel. M 3 regt- 



