TOT D2 JBewEEGING DES OOGAPPEI^. 171 



te bewyzen, dat de Regte Vezelen van 't Drui- 

 venvlies eene andere eigenfchap hebben , dan de 

 Kringsvvyze van dit Vlies en de anders Vicezige 

 Vezelen van het Dierlyk Lighaam. 



De Oogappel Ipant zig altoos uit in de Duifter- 

 heid en krimpt in het Licht. Deeze verfchülen-» 

 de beweegingen gebeuren in onze Oogen , zon* 

 der dat wy 'er eenige kennis van hebben ; zy zyn 

 derhalve louter Werktuiglyk, of t'eenemaal van 

 de Wille onaf hanglyk , en men moet ze ook toe- 

 fchryven aan eene louter Werktuigiyke Oor- 



Daar uit , dat de Oogappel altoos wyder wordt 

 in de Duifterniire, volgt noodwendig, dat hy, 

 geduurende den Slaap , uitgefpannen moet zyn, 

 en dat de uitgefpannenheid zyn natuurlyke ftaat 

 is ; om dat , terwyl men flaapt , alle de Deelen 

 wedcrkeeren tot hunne natuurlyke gefteldheid. 

 Dat hy zig nooit famentrekt dan in de tegenwoor- 

 digheid van 't Licht , bewyft, hoe de aandoening, 

 welke het Licht veroorzaakt op 't onmiddelyke 

 Werktuig des Gezigts, noodig is om die vernaau- 

 wing te weeg te brengen , en dat het de werking 

 van het Licht is, welke het Zenuwvogt doet 

 vloeijen in de Kringswyze Vezelen van 't Drui- 

 ▼envlies, om deeze Vezelen tot famentrekking 

 te brengen. Daar uit kan men befluiten , dat de 

 vernaauwing van den Oogappel een gedwongen 

 ftaat of een ftaat van dwang is , welke zonder Pyn 

 ?iiet zo lang zou kunnen ftand houden als de ver- 



IV. Deej„ M 4 wy- 



