TOT DE BeWEPGING DES OOGAPPELS» I75 



fing overeenkoniftig,) dat de Rufte des Beens af- 

 hangt van de Samcntrekkinge der Spieren van het 

 Been. De Stelling is naauwkeurig de zelfde ; 

 doch in beide Gevallen ongerymd en geheel ftry- 

 dig met de Wetten der Dierlyke Huishouding. 

 De natuurlyke ftaat der Deelen hangt ontwyfel- 

 baar af van de Verflapping der Spieren van deeze 

 Deelen: Want anders^ (getyk Borelli zegt in 

 zyn Vertoog over de Beweeging der Dieren^ zou 

 iet Dier , zynen gantfchen Levensloop , door een 

 groots en gediiurige oefening vermoeid mosten wor- 

 den ^ met om eenio- voor het Lis:haam nuttig- Werk 

 te verngten , (je weeten , zwaar e dm gen op te hef- 

 fen^ ^ maar alleen om ^ door eene geduurige tegen- 

 kanting^ de werking der Speren te beletten: naa- 

 melyk , het zou werken om mets uit te voeren , dan 

 alleen het Lighaam tn Rujïe te brengen ; welke be- 

 Jpottelyke en onvoorz'igt'ige Werking geheel onge- 

 rymd en jirydig fchynt te zyn met de allerkon ft igjle 

 Huishouding ^volgens welke de Dierlyke Werkin- 

 gen geoefend worden. 



Uit het gezegde ziet men: i. Dat, aangezien 

 de Regte Vezelen van 'c Druivenvhes niet in fa- 

 mentrekking komen , om den Oogappel te ver- 

 wyden , en dit het eenigfte Geval zou zyn , waar 

 in zy het konden doen ; zy derhalve nietSpieragtig 

 moeten weezen , dcwyl anders de Natuur haar met 

 cene nuttelooze eigenfchap begaafd zou hebben. 



2. Dat , onderftellende de Regte en Ivrings- 

 wyze Vezelen van het Druivenvlies gelykelyk 



IV. Deel. ' Vlee- 



