ÜitwEHkii^GÉisr VAN HET OpiuiA. 279 



fooning ge-eindigd ware. De toeftand van dee- 

 Een Hond bleef dus, geduurende vyf of zesUu^ 

 ren, waafna hy gezond fcheen te zyn , drinkende 

 en eetende als te voeren ; 't welk door hem, zo lang 

 de werking van 't Op/V//;rduurdc , niet was gedaan.. 



Verfcheide Honden heb ik geopend , na hun 

 deeze Proeven te hebben laaten doorftaan, en ik 

 bevond , dat hunne Maag meer was uitgefpan- 

 nen, dan men die gewoonlyk in dit foort van 

 Dieren vindt. Daar waren minder Wormswy- 

 zc bewcegingen in het Gedarmte, gelyk de Hee^ 

 ren Kau Boerhaave en Simson reeds op- 

 gemerkt hebben. Als de uitwendige Rok der 

 Darmen met de Punt van het Pennemes werdt 

 geprikkeld, zo ontftonden 'er mindel* beweegin- 

 ö:en : wanneer ik ze van binnen Prikkelde, verwekte 

 ik naauwlyks Pyn; fchoon de Pyn behoort tot 

 het inwendige van den Darm , gelyk de bewee- 

 ging tot het uitwendige. 



Deeze Proefneeming is verfcheide nlaalen her- 

 haald geworden , en men kan op derzelver naauw- 

 keurigheid vertrouwen. 



Een half Drachme Ofmn ontbonden hebben- 

 de in een half Mutsje Water, vulde ik daar me- 

 de een Klyfteer-Spuit , en bragt het in , door 't 

 Aarsgat van een Hond van middelbaare grootte^ 

 ïk ftond verbaasd , op eene zeer fchielyke wyze 

 alle de Toevallen te zien ontftaan, die ik in de 

 andere Honden waargonomen had. Het Beeft 



IV. Deel, Ta raak- 



