IN DE Maag der VogeleNp 357 



nooten in plaats van Walnooten hadt doen in- 

 Hokken. 



Om te weeten , in hoe veel tyds de Maag de 

 Nooten kan vertecren , heeft onze Schry ver 'er 

 agttien ingegeven aan een Kalkoen j welke, na 

 verloop van vier Uuren , gedood zynde , vondt 

 hy in de Krop niet meer dan dertien Nooten; zo 

 dat 'er vyf reeds waren overgegaan in de Maag, 

 waar van geen één geheel gevonden werdr. Haa- 

 re Doppen war^n vermorfeld tot brokjes , waar 

 van de grootften niet meer dan twee of drie Li- 

 niën breedte hadden , en geen meer verandjsring 

 fcheeiien te hebben ondergaan , dan of zodanige 

 brokjes een Uur of twee in Water waren te wec- 

 ken gelegd geweeft. 



Uit deeze Proefneemingen blykt onbetwifte^ 

 lyk, dat de Kalkoenen en Ganzen de Nooten 

 kunnen verteeren , die men hun doet inflokken ; 

 maar het blykt daar uit niet zo zeker :, dat een of 

 twee Nooten, welke men deeze Beeften dagelyks 

 ingeeft , dezelven vet kunnen maaken. Veeleer 

 fchynt het, dat, indien de Nooten , weezendyk , 

 iets daar toe doen, zulks niet kan zyn, dan door- 

 dien de brokken van de Doppen het Beeft hel- 

 pen tot het vermaalen der andere Spyzen, of dat 

 de Noot zyne graagte tot Eeten vermeerdert. 



Doch, hoe kan men begrypen , dat de werking 

 van de Maag zo vermogend zy op harde 3 punti- 

 ge , fnydende Lighaamen , zonder dat haar inwen- 

 dig Vlies zelf daar door gekwetft worde ? Om 



IV. Deel. _ Aa 3 dee- 



