r! b VY A L V I S S C II E N. a ? 



ge verhevenheid of vin bezet te zijn, overgaande 

 jn eenen vrij dunnen zoogenaaraden iiaarc - iluel , 

 welke eindigt in den eigenlijken ftaart , die , horizon- 

 taal van {trekking, te midden dkp ingefneden of 

 gevorkt, en aan het uiteinde van iedere halve 

 maan • vormige helft of ftaart- kwabbe een Weinig 

 opwaarts omgebogen is: het is de ftaart vooral t 

 waardoor de Walvisch aan zijn zoo geweldig 

 zwaar ligchaam die verbazende vaart al wrikken- 

 de geeft , en waarmede bij op één zijner zijden 

 liggende , door het toebrengen van eenen en- 

 kelen flag, eene geheele boot, ja zelfs grootere 

 vaartuigen in eens verbreifelen kan. 



Van het onderfte gedeelte der borst- vinnen af, 

 loopt de kiel of buik van den Walvisch , bijna 

 vegt door , to: voerbij de teel.deelen en den 

 aars, alwaar dezelve langzamerhand opklimt, den 

 ftaartfteel vormt, en in den eigenlijk gezegden 

 ftaart eindigt. 



Het maakfel van de teeldeelen der Walvis- 

 fchen is tot heden nog flechts zeer onvolko* 

 men bekend: alleenlijk weet men dat, bij den 

 mannelijken Walvisch, het teellid of de zooge- 

 naamde kraan van 6 tot 8 voeten lang , bij 

 het lijf of grondftuk 7 a 8 duim dik, aan 'c 

 einde fpits uido pende, als in eenen koker of 

 fchede verborgen, en ook zoo wel ter uitrek- 

 king 



