de WALVISSCHEN. 73 



100 vademen, worden vastgemaakt, en welke 

 gezamentlijk dienen, om, wanneer de boven- 

 gemelde harpoen of pijl , met alle mogelijke 

 kracht, en op den konden afdand (de grootde 

 op 40 tot 45 voeten berekend), in het lijf van 

 den Walvisch geworpen is, het gekwetde en 

 verfchrikte dier daar mede zoo lang te laten 

 voortzwemmen, tot dat hetzelve, of door de 

 bekomene wond, zijne hevige beweging, en 

 het daardoor veroorzaakt verlies van bloed al- 

 léén, of door nieuwe kwetzingen van harpoe- 

 nen en lans afgemat, eens of meermalen boven 

 koomt, derft, en tot eenen voordeeligen buit 

 zijner vervolgens op de oppervlakte der zee 

 liggen blijft. 



Het is de enkele harpoen- fteek derhalve, die, 

 fchoon zij niet dan zeer zeldzaam alléén den 

 Walvisch doodt, echter op zich zei ven genomen 

 de eerde gelegenheid tot het vangen van den- 

 zelven geeft , als wordende het dier , daardoor, 

 niet flechts in zijne gewone vrijheid gedoord 

 en beperkt, maar ook door de hevige bewe- 

 gingen en tobbingen, terdond na de bekomen 

 kwetfmg, onder een gedurig verlies van bloed, 

 dermate van krachten uitgeput, dat hij aan de 

 gevolgen dezer anders geringe wond der. 

 ven moet. — Dikwerf echter is de kwetfing, 

 E 5 door 



