de WALVISSCHEN, 97 



gebreide en voortgezette visfcherij, thans der- 

 mate fchenen fchuw geworden te zijn, dat zij 

 zich of geheel niet , of ten minden veel zeld- 

 zamer van zoo nabij, door de harponiers-floe. 

 pen laten naderen, als voorheen, toen onze 

 Groenlands-vaarders onverfchrokken de voortle- 

 ven hunner floepen fora wijlen op den rug de- 

 zer zee- monters dorften laten affluiten, fpreekc 

 hec als van zelve, dat de treffing dezer dieren 

 moeijelijker, door den grooten afiland minder 

 juist op de edellle deelen gerigt en (ai 

 ware dit ook nog al doenlijk), .door de (leeds 

 verminderende kracht der werping, niet dan op- 

 pervlakkig of ten minften weinig diep door- 

 dringende zijn kan, terwijl deze onzekerheid 

 in het treffen nog aanzienlijk vermeerderd 

 wordt, door den onvasten en fleeds verandcren- 

 den (land der harponiers , die, op het voorïle 

 en meest door de golven beweegbare gedeelte 

 der floep of boot geplaatst, in weerwil ook 

 der grootfle kracht en verdere bekwaamheid, 

 den visch door eene onvoorziene dijnfing, of 

 wel ook, 't zij door het haperen, 'c zij door 

 het niet volgen van den voorganger, mist, ge. 

 lijk zulks uit de dagverhalen van zorgdra- 

 ger, ander son, en anderen (ook zelfs 

 ten tijde, toen men de Walvisfchen nog zoo 

 V. Deel, I. Stuk, G na- 



