d e WALVISSCHEN. 109 



Hok liggen van zijn roer of fchiet-bus, het 

 dan nog misfen van zijn doel , zoo al niet voor 

 eene volkomene onmogelijkheid, ten rainften tot 

 eene groote zeldzaamheid en een aanmerkelijk 

 ongeluk rekenen zoude. 



Ten derden, het middel en de wijze, ter 

 betere Walvisch. vangst, door de Maatfcbappij 

 gevorderd, moet van alle het veiligfte zijn; en 

 ook dit, meenen wij, kan aan de harpoen -bus 

 op geenerlei wijze ontzegd worden. Bij het 

 harponeren met den gewonen hand. of werp-har- 

 poen toch heeft de ondervinding maar al te 

 dikwerf geleerd, dat, gelijk wij hier voren 

 zeiden , de harponier, of door de holheid der 

 zee , of door het uitglippen van den voet , of 

 door het ftooten tegen ijs- fchotzen , of wel te- 

 gen den Walvisch zelven , van zijne gewoon- 

 lijk zoo gevaarlijke plaats in zee viel, verdronk, 

 of wel cp nog veel jammerlijker wijze om 

 het leven geraakte, door in den zoogenaamden 

 voorganger en de lijnen , bij het uitwerpen 

 der harpoen, verward, op de deerlijkfte wijze 

 gekneld, en als verworgd, met den Walvisch 

 naar den afgrond der zee te worden medege- 

 (leept; al het welk, door de lage plaatfing van 

 den beftuurder van moore's harpoen • bus , 

 öimmer kan plaats hebben , deelend© voorts ook 



in 



