dê WALVÏSSCHËN. 115 



moet den Walviseh daar ter plaatfe te treffen, 

 waar hij het tederst en zwakst is, dat is waar 

 niet alléén de edelfte, en tot het leven nood- 

 zakelijkfte deelen gelegen zijn, maar ook ter 

 dier plaatfe^ waar de harpoen deze deelen 

 het fpoedigst en zekerst bereiken , en de- 

 zelve doodeiijk wonden kan; zoo blijkt hét 

 van zelfè, dat, bij de boogvormige werpir^ 

 van den gewonen harpoen, de visch flechts hec 

 meest kan en moet getroffen worden in dén 

 rug, alWaar, gelijk een ieder weet, deze dieren 

 het dikfte fpek hebben, de hafpoen derhalve juis't 

 daar uit het ligtst kan losfcheuren , en alwaar 

 Voorts geene deelen liggen, welker kwetfing 

 gewoonlijk eenen fchielijkeri dood len gevoï- 

 gen heeft ; terwijl integendeel de voörborsc 

 zijde Van den Walviseh niet alléén töt de dun- 

 de, en daardoor ook gemakkelijkst te dcorborenè 

 plaatfen zijns ligchaams behoort, maar inzon- 

 derheid tégen de alleredelfte en tot het leven 

 allereerst floodzdkelijkfte ingewanden aanligt^ 

 zoo dat juist die zeifde meerdere gelegen- 

 heid ter Zijdelingfche treffing van den Wal° 

 visch (door fommigen als een bezwaar der har- 

 poen -büs opgegeven) bij iederen onbevoor- 

 oordeelden zaakkundigen voor een zonderling, 

 en dat wel voor een zoodanig atllergewlgtigsc 

 H % voor- 



