ORATIO. 9 



Reputate nniversae 'populos Europae , quanto locorum intervallo sejuncti 

 sint ; quam varia sit regionum , quas incolunt , natura ; quantum distet in- 

 ter se instituta vivendi ratio j et quae denique sit morum , legurn et sacrorum 

 dissimilitudo ! 



Ecquis sibi persuaserit, ut hoc utamur exemplo, fieri unquatn posse, ut 

 Hispaniae meridionalis incola Scotorum mores adoptet, suos vero de- 

 ponal ? 



Innumerabilia hujusmodi exempla adferre queam , sed quid multa? 

 PoDamus rei illustrandae causa hoc: dari Hispanis Siculisve optionera: utrum 

 Anglica libertate uti malint, vitaeque Anglorum actuosae se tradentes, rei 

 publicae undis et procellis objici, an praesentem tuentes reruni statum in 

 ea, in quibus sunt, voluptatis studia mentem habere intentam; quis dubi- 

 taverit, quin operosae isti Ignotaeque libertati, cujus sustinendae onus ad 

 omnes omnino cives pertinet, otiosam raollemque vitam, qua tantopere de- 

 lectantur , longe sint anteposituri ? 



At occurritur nobis a multis , cum dicunt , non posse libertatis illius , quo 

 ducimur , sensum alium esse Romae , alium Londini , Hafniae aut Petropoli 

 alium , utpote animis hominum a natura ac ratione inditum , eorumque pi-ae- 

 stantiam mirifice declarantem : Nam , inquiunt , quem Tu nobis appellas 

 Hispanum et Siculum , sunt depravata homines natura , in quibus invetera- 

 tae servitutis conditio adeo omnem virtutem exstinxit, ut citharae cantu 

 dominaeque amplexibus et taurorum certaminibus magis moveantur, quam 

 patriae caritate , aut civium salute : quo majore opera resuscitandus est so- 

 pitus ille libertatis sensus , et excitanda Majorum exemplo prisca fortitudo. 



An putatis me hie multum adversari, aut dissentire? Dolemus, uti par 

 est , dolemus miseram illarum gentium conditionem , quae languori desidiaer 

 que deditae pecoris instar vitam instituunt , nee Majorum praeclara facinora 

 ad se pertinere intelligunt. 



Quid dicere pudeatj Auditores? quum olim peregrinandi studio ducti, ad 

 Italiae oras deferebamur, et patentes Lombardiae campos ex Lacu Verbano 

 laetis intuebamur oculis , jamque in eo eramus, ut in sanctissimum illudMu- 

 sarum templum pedem inferremus, tum subito dolore afFectos haec tacita 

 yoce loqui meminimus : O infortunatam exstincta prisca tua VJrtute Itaiiam, 



B cu- 



