COMMENTATIO ad QUAESTIONEM JÜRIDICAM. 59 



Ceterum et hac denuo iu re magaam miuationem afhulerunt [mperatores Romani, 

 sub quibus pliires peregrinos cum ad scna-loriam dignitatem (44), tum vero etiatn 

 ad consulalus honorem admissos enumerat Heineccius (45). Aiiogaverant eniin 

 sibi Impei'atores magistraluum quonundam cieandoruui facultatem ; quosque non di- 

 recle ipsi creabaut, eos tarnen, per intervenientem senatum, et indirecte creasse 

 BOn iücommode dici possuni. Cum vero el ipsi Imperatores saepe peregriiiae es- 

 sent originis , non mirandum profecto , saepe peregrinos magistratus ab iis esse 

 creatos. 



Ultimo tandem loco peregrinos nee particJpes fuisse sacrorum Romanorum, cum 

 pubiicorum, tum vero eiJam privalorum , quin etiam nee licuisse iis Diis Romauo- 

 rum sarificare nisi hoc specialiter fuisset concessum , Deosque tantum salutare potuisse, 

 pluribus demonstralum est apud Sigouium (46). Verum quamvis ita Romani, 

 peregrinos suorum sacrorum participes esse, omnino noluerint, neque etiam facile pe- 

 vegrina Sacra publice recepevint, crediderim tarnen, peregrinos , ubicumque loci de- 

 gerent, potuisse privatim propriasua sacra exercere ; quin etiam coUegia, religionis 

 causa habita, fuisse licita. Sub Imperatoribus autem , liic iteram ab uniuscujusque 

 itidole multum pepeudisse , vel ex ipsa Christianae religionis historia patere potest ; 

 quippe cujus sectatores alii quidem toleravere, alü vero summo cum furore persecuti, 

 «int (^47), 



(44) Scliirterus de jure Peregrin. in Praxi Jür, Rom, c. 16. 

 ( 45 ) Synt. App. lib. I. c. i. §. 63. 



(46) Sigonius op. 1. ad locum de jure sacrorum lib. I. c. 8 , piaesertim ctlam m not» ad h. 1. 



(47) Egregie omnia, quae ad lianc raaleriam perlinent, exposuit C.Tan Bynk e rshoek, in dua- 

 l>u. disserlalionibus : De Religioue peregrinorum ; quarura , quae ad h. L maxirae perlinel , cf. iiupri- 

 Ulis Oissert, 11. iude a pag. a^i _ 25g. 



PARS 



