COMMENTATIO AD QUAESTIONEM JURIDICAM. 5i 



•pcregrino , accepto ejus justo prelio, tradidisset; cum scilicet nee in peregrinum , 

 nee universe eo modo jus Quiritium transferri pösset ; adeo ut demum contra ejus- 

 modi vindicalionem , quam summe jure instltuere poterat civis Romanus, tutus esset 

 peregrinns exceptione illa , quae forte origlne moribus invaluit , deinde vero, ut ve- 

 rosimile videtur, in Edictum peregrini Praetoris pritnum recepta et saucita est, ex- 

 ceptione nimirum rei venditae et traditae (45). Unde facile patet, quare ejusmodi 

 juris civilis vindicationeni , adversus quemcunque possessorem, habere non poiuerit 

 peregrinus. Namque si bic ita rem alienaret, nil quidquam reliquum sibi retinere 

 poterat ex jure illo Quiritium, quod numquam babuerat ; adeoque novus juslus et 

 bonae fidei possessor nibil habebat, quod sibi ab auctore suo metueret. Quo magis 

 autem illud in bonis habere a possessione, universe sie dicta , dislingui , quoqie 

 magis efformare sese coepisset ad dominii Speciem aliquam, non quidem juris civilis, 

 sed juris gentium tarnen ; quo magis denique et ipsi cives Romani hoc modo res 

 quasdam habere coepissent : quo plura etiam remedia introducta sant, ad illiid , 

 nondum amissum, servandum , (uti in exceptione rei venditae et traditae mox vidi- 

 mus), amissum vero etiam recuperandum. Ita etiam longi temporis possessionem , 

 exceptione danda, tuebantur Praetores (44). Ita ad rem amissam recuperandam iu- 

 troducta est Publiciana actio: de cujus introductae historia atque tempore admodum 

 probabilis videtur sententia Cl. Hugonis (45), eam originem suam debuisse Edicto 

 Praetoris peregrini, exislimantis : cumque anno U. C. 685 oceurrat quidam Praetor 

 peregiiuus Publicius , ad hunc annum actlonem eam referendam esse, putantis. Au 

 vero liaec Publiciana actio diversa fuerit a petitoi'ia illa formula apud Gajum (46), 

 pelitorio judicio,(47), *'^* etiam speciali in rem actione (48)» valde disputatum est 

 inter interpreles. Sed abunde probasse videtur .Gl. Z immer m. (49), diversam eam. 



noa 



]as et Ulpianus , scmper de servis cxempla pctimt. Cf. Hugo op laud p. lig; Tid. Gaj'us I. 17, 

 54 ; II. 88; Ulpianus I. 16. 23, 



(ijS) De qua exceptione integer est in D. titulus (ai, 3). Cf. Hugo op. 1 p.438, qui statuit, can» 

 non tatttum locum liabiiisse contra dominum, si ipse rem alienas'e' > sed etiam si alius, qui, quaai- 

 vis ipse ita dominus non esset , rem tarnen in uUeriim iranslulissct: eimuiije cum evictione fuisse cuu« 

 juDctam ; iiid, nota 6. 



(44) De qua cf. Paulus Recep. 'Sent. T. §. 3, ^. Hugo op. 1. p. 459 et not. 8. ibiqu.e UuJd, 

 Hol tius op. 1. p 98. 



(45) Op. 1. p 438. Cf. Seliweppe op. 1. $.164. 



(46) Gajus IV. 9S. 



( 4; ) L. 36. pr. D. de rei vindicat. 



(^8J L. I. §. 1. D. cod. Cf. Hugoop. 1 p. 438. Schweppe J. »P6. 



(49) Vid.ZiinmcraDisp.lauJ. p. 33o 5«qq. 



G 3 



