54 A. J. DUTiVIlER van TWIST 



nis abnegcrtms , lioc tantnmmodo pertiiiet ad ipsum jus clvile; saepissinae esim bae 

 etiam in re eo» adjiivarunt Praetores, (.ffsceruntque , ut rcvera civili actione, « ijuae 

 BOstiis legiljus constituta est ," iiiquit traj us (53) , agere possent, eos nimiriiu ci- 

 ves Romanos fingenles , « si modo justum sit, all idem, cam actlünem etiam ad pe- 

 rrgrinum extendi. " In qua igitur ficlione , in aliqua civili actione admittenda vel 

 non admittenda, permultuni necessario pendere debuit ab uniuscujusque Praetoris , 

 Tel Ulliverse ejus, qui jurisdictionem liaberet , djversa indole, diversaque. edicendi 

 i'atione (Äg): unde Ct ut ea de re , in siugulis speciebus, nihil cerli definiri posse 

 videatur. 



Haec autem distinctio domlnii ex jure Quirilium et in bonis per florenlissima juri« 

 Bouiani pervaluit tempora , sublataque demum est a Justiniano, qui insignem ia 

 hisce, Uli supra jam observavi , attullt mutationem, quique et nudum jus Quiritium, 

 et divisionem rerum mancipi et nee mancipi sustulit, adeo iit in ejus corpore juris, 

 de veteri hoc jure, nibil amplius , nisi forte liic vel illic vestigium aliquod occurrat. — 

 Si autem quis quaerat de dominio peregrinorum, eorum uempe , qui tunc temporis 

 peregrini adhuc manserant, secundum jus Justinianeum, non dubitarem respondere, 

 eos illud liabere omnino potuisse. Quamvis euim. non possim locos aiferre , ubi hoc 

 exprcsse affirmetur, nee ullum tamen etiam novi, ubi contrarium doceatur ; neque 

 excogitare possum aliquid , quod hulc sententiae obstet ; cum praelerea Justinia- 

 nus haec omnia ad juris gentium simplicitatem magis x-eduxerit. 



Quae igitur cum ita sese habere videantur, ratione dominii peregrinorum, nou 

 possum tamen non verbum addere de jure servitulum et hypolhecarum. Neque ego 

 dubitarem, quin peregrini habere potuerint, sicuti dominii, ita et servitutis speciem 

 aliquam. Quamvis enim non possent eas legitimis illis Romanis modis constituere, 

 per mancipationem , in jure cefsionem, deduclionem (60), non video tamen, quare 

 non siiiiile quid potuerint efEcere per pactiones stipulalionesve. Gerte pactionibus 

 et stipulalioulhus , hanc in rem, in provincidlibus praediis , etiam utebantur ipsi ci- 

 >es Romani, cum ea nee mancipationem nee in jure cessionem recipereul (61), nß- 

 que es j'ire Quiritium haberi possent. Et videtiir ille modus posiea , et ipso Jiisli- 

 niaui jure, fuisse legitimus, adeo ut quasi traditio non requirerelur (62). bed 



ji- 



(58) Gajus Comm. IV. 37. 



(59) De i^ieriuagim Prueturum in mnnere suo potostatc, dignisiimus est, qui leg.ftiir, Cicero lU 

 YetT. L II. c 12. 



(60) Cf. OaJMsII. 29 seqq, ; Fiapm, Viit. Eo, 5i. 

 ( Gl ) Gajus II. 28 sqq. ibique lüutl iu not, 



((ii) Quoii abuiidL- iuobasse vldcU.r Cl N\ arukoeüig in Blbllotliique da J.u-IfCons. et Pul.licUU 



