COMMEI-TTATIO ad QUAESTIONEM JÜRIDIGAM. 5^ 



hil mutandum esse censent. Vocem scilicet cwltas, quae bis occurrit, duplici, ea- 

 que diversa quodammodo significatione sumunt, adeo ut , quamvis proprie dici ne- 

 queat peregrious certae civitatis esse civis, posset tarnen quodammodo pertinere, 

 vel esse civitatis Romanae , non quasi civis ejus esset, sed adscriptus taraeu ei. 

 Sensus itaque esset; deditius testamentum facere nequit quasi peregrinus, cum nul- 

 lius certae civitatis sit, secundum cujus leges testamentum suum ordinaret ; neque 

 etiam secundum leges civitatis Romanae, quamvis eam quodammodo suam appellare 

 possit ; quippe etiam universe pertinet ad impei-ium illud Romanum. Sed ita ta- 

 rnen' scjre debet sese contra leges hujus civitatis testaturum, quae dedititium facere 

 testamentum non sinunt C^^). 



Caeterum utram interpretationem admittamus , hoc jam conslat satis, peregrinum 

 testamentum facere potuisse secundum suae ci-vilalis leges, nee potuisse adeo eos, 

 qui nullius certae civitatis erant, quique äroKi'Seg vocantur (86). Sed; qiiomodo 

 itaque potuerunt olim exsules? Namque novimus ex Dione Cassio (87), hac 

 facuitate iis demum interdixisse Tiberium Imperatorem. Quod idem auctor et 

 postea observatum esse tradit (88). Respondeo: testari potuere secundum leges ejus 

 civitatis, in quam forte recepti fuissent. Ipsius aulem Tiberii aetate esslat ad- 

 huc exemplum ejusmodi essulis testamenti apud Tacitum (89). 



. Haec igitur de peregrinorum testamenti factione dicta sunto , in quibus neque 

 -eliam, quantum scio, mutationem aliquam attulit jus Jus tini a ne u m. Quod jam 

 ultimo loco altinct ad quaestionem , quid de bonis fieret peregrinoram, intestato 

 mortuorum (90), de eo quidem , credo, certi nihil definiri potest. Si tarnen, se- 

 cundum ea , quae de successione testamentaria disputavimus , et universe secundum 



ea, 



(85) Qiiofl eodem redire viJetur, ae si dicas, eos niillo modo posse ultimara suam voluntalem 

 :vaUde decluraie. Atque hoc forte argiimenio esse possit, neque etiam Codicillos esse juris gentium. 



■ Si enim esoeut juris Gentium , etiam änhJsg ea facere posse deberent, cum possint omnia quae juris 

 gentium sunt; y\d. 1. i5. D. de inlerdict, et relig. Est autem haec valde agitata inter -viros doctos 

 quaeslio , sicuti etiam ea , an fideicommissa siut juris gentium. Sed recte utrumque negasse videlar 

 cU Di.rksLu in Disp. laud. in Rhein. Mus. in fine. Nee quidquam ad rem facit, quod possint eliara 

 peregriois lileicommissa relinqui, Kanique haec omnia initio nuUo jure, sed mero facto et pudor« 



. tantum cüi.k-iita fuisse videnlur, et postea demura juris civilis auctoritate confirmata. 



(86) Cf. locus modo clt. Gaji III. 75; I. a5. 



(87) Dio Cassius LVII. p. SiS. 



(88) IJem observabalur jure Justiaianeo ; v. 1. 8. §1 i. D. qui testaraenta facere caet. 



(89) Tacilus Ann. IV. 43. 



{90) In inedio jam relinquo, an et quid juris habuerit in ejusmodi »uccessiones , jure appllcalio« 

 .ni«, quali j.Mtionus, qua de re supra egimus Part. I, C. 1, §. 3. 



Ha 



