ßo A. J. DUYMA.ER TAN TWIST 



ea quae luic usqiie jatn de peregriiionim conditione diximus, rallocinari liceat , 

 valde videtur probabile, etiam hac in re peiegrinos secandum suas leges yixUse , 

 et secundum eas , successiones in eoruin bona esse factas. Atque haec etiam plu- 

 rimorum hodie interpretum est opinio (91). Exstat quidem locus apud Cicero- 

 nein (92), ubi mentio fit successionis in Sicilia, secundütn leges , ibi vigentes , 

 factae : sed si veium fateri \e!imus, boc exemplum. ad probationem nan mullum va- 

 let cum haec successio et in ipsa Sicilia , et bonorum fuerit, in ipsa Sicilia sito- 

 rum. Sunt etiam, qiii ex'stiment, peregrinos habuisse fiscum heredem; inter quos 

 nominasse sufficiat Cujacium (9'). Sed uescio quibus argumentis illud probari 

 possit cum cerle in ipsa lege laudata non de peregrinis universe , verum de obsidi- 

 Lus et captivis agatur. Et sane admitti posse \idelur ea Gsci occupatio tum demum , 

 si peregrinu» sine uUo berede morluus esset. Quod diserte docet Cassiodorus 

 liisce vejbis (qi): « Quorunulam etiam substantias mortuorum , sine aliqua discre- 

 « tione )uslitiae, fisci nomine, caduci te iperbibent tilulo vindicare, cum tibi hoc 

 « tantum deperegrinis videatur esse commis sum, quibus nuUus heres aut lestanien-^ 

 « tarius aut legitimus invenitur." 



Usn aulem vecit de peregrinorum successione jure Romano quaestio , cum haec, aa 

 et qualenus P-oüiani tcstamenta eorum agnoverint, iisque vim et effectum tribuerint, 

 tum ea , quae ad suecessionem ab intestato pertinet, iis potissimum in casibis , vel 

 si peregrinus domi suac mortuus fuerit, verum bona habuerit immobilia extra suam 

 civitatem , in imperio Romano, ( si enim inter suos decesserit9 omniaque sua intra 

 suam civital&m sita sint , res dubium noa habet) vel si peregrinus, aiicubi in im- 

 perio Romano vIta defunctus, quaedam mobilia vel immobilia ibi reliquerit. Sed 

 quomodo jam Roniaiii testamenta, vel universe successiones peregrinorum tueban- 

 tur? Hac in re facere non possum , quin laudem ingeniosam omnino conjecturam 

 Hugonis V. cl. (9^)' slatuenlis niniirum, hac ipsa in causa quaerendam esse origi- 

 nem bonorum possesslonum ; quam opinionem non quidem probat vir cl,, sed quae 

 mihi tarnen niullis nominibus sese commendare videtur. Primo enim quamvis pere- 

 grinos peregrinis succedere siveriut, nou poterant tarnen illos ad successiones istas 



ad- 



(91) Quid vero, si , ante legem Menslam, llberi essent peregrini, paler vero cUU Pomanus, vel 

 ralione invcrsa? an furle hie usu venire polest, quod in 1. 7. D. de bon. damnat. et alibl successio 

 parcntum et liberorum nalurali rationi liibultur? 



(92) Cicero in Verr. II. 52. 



(93) Ad L3t. D. de jure fisci. Ideni ex 1. li. p. D. de bon. poss. arguit Con]D»aus Commeut, 

 IIb. 9. c !\. No 7. Sed cf Oteyza et Olano op. 1.. loco laud. No. 54 t^ll- 



(94) Cassiodorus I. IX. Ep. 14. 



(95) Hugo op. 1. p. i85. 



