COMMENTA.TIO ad QUÄ.ESTIONEM JÜRIDICAAr. 61 



a<lajittere Romani , secundum Romaoas^ leges, neque eos ita tueri in juribus, siculi 

 ipsos cives Romanos tuebantur. Itaque non jure suo hereditario eos admittebant, 

 cum Deo possent peregrini ita ex jure QuLritium habere: sed dabant aliud qaod- 

 data jus, nempe bonorum possessionent. Est autetn bonorum possessio nihil aliud 

 nisi « jus persequendi reiinendique patrimonii sive rei , quae cujusq;ie cum mori- 

 « tur, fuit." Deinde vero ipsum nomen bonorum possessio valde coiivenire videtar 

 ei modo, quo supra conjecimus peregrinos res suas olim habuisse. Porro dabat bo- 

 norum possessio tantuni dominium in bouis : unde ciyes Romani, qui eam babe- 

 xent , usucapere res bereditarias debebant C96). Insuper autem rem fere conficere 

 mihi videtur locus Ciceronis (97), ubi expresse dicit, bonorum possessioaeia 

 secundum exsulum tabalas ex Ediclo dari (98).. 



CAPUT SECUNDUM. 



DE PUREGRISO CONTRAHESTE. 



Xervenimus ad secandüm Lujus Parlis Caput, in quo, uti ex luscriptione eiuspa- 

 tet, de peregrino agemus contrahenle, Sumimus aulem hie vocem conirahere latis- 

 simo ejus sensu, adeo ut signiücet omne id , quo efficitur, ut obligatio existat, unde 

 fit, ui vel ipse peregrinus adverjus alios, vel contra etiam alii adversus peregrinum 



age- 



ag 



(96) Gfljus in. 80, 8ii .JT 



(97) Cicero Top. c. 4. 



(98) Kec obslant ejusmotü loca , ubi docelur , Praelorera bonorum possesslonem dare juxta iabulas, 

 si les'.atOT civis Bomanus fuerit, caet; yid. e. g, ülpianus XXIII. 6, similiaque qiiae ejusdem sunt 

 generis. Haec eniin loquuntur de jure ipsoriim civium Romanorum. Et universe, quamvis alicul ob- 

 jlare viieantiir uostrae sententiae loca quaedam in corpore Juris Jastinianei, ego sie slatuerem: 

 inltio boui possessionera et natura sua et effeclibus a ciyili successione, quam longissime fuisse di- 

 vers am ; deinde vero inter cives Romanos, successu temporis, eam et interpFetatioue , et ipsis Prae- 

 lorura edictis, magis raagisque successioni isli esse aequiparatam, adeo ut tandem , quamvis num- 

 quam heredes proprio nomine vocarentur bonorum possessores , in Omnibus tarnen vioe hemdum ha- 

 berentur; 1 a. D. de Bon, Poss. Verum haec omnia fusius explicaudi bic non est locus. Caeterura 

 denuo hie observera necesse est, ine tantum loqui de modo, quo videnlur Romani tuiti esse suc- 

 cessiones peregrinorum inter se , nee qiiidquam conlrarü bic statuere ei, quod antea monui , peregri- 

 num nihil potuisse, nee directenec indireete, et civb Romani hereditate capere, 



H3 



