COMMEjrriTIO AD QUÄESTIONEAI THEOLOGICAM. 53 



tnr(8)." Ilis ulterius expositis , Antonius Luscus, curiae Apostolicae ab actis, 

 loquendi partes primarias in se suscipit, ut rationes, a Leonardo allalas , refel- 

 Jat , et Epicureorum placitum de voliiptate tamrjuam vero bono defendat. In bis 

 plura lubiica et saluti publicae aeque ac moribus bonis perniciosissima, ut sluprum, 

 adulterium et quaevis libido , fucata ac sopbisiica argumentandi ratione defendun- 

 tur. Haec autem, quandoquidem nihil iis inest, (juod Theologiam special, mis- 

 sa facio. 



In libro aequenli (9) eodem, quo in causam ingjressus est, pergit pcde. Philo- 

 sophice, ut videtur, sed revera Sophislico modo raliocinari continuat Antonius. 

 Omuia , quae honesta duxit Leonard us, manca esse et claudicare contendit. 

 Virorum eximiorum exemplis demonstrare conauir , nee fortitudinem , nee gloriae 

 cupidinem , nejuslitiam quidem , voluptali anleponeudas esse; quid? quod has alias- 

 que -virlules ad ipsam voluptatem referendas esse defendat : ne plura , philosophiani 

 Veterum moralem adtineatia, ad Theologiam vero nihil facientia, ex hoc item libro 

 adferam. 



Kestat, ut paucis exponam de libro ultimo (10), quo, ut Auetor ipse fatetur , 

 ad partem Operis deslinati gravissimam ventum est: « Etenim, ait , in superioribus 

 libris , ut solent, qui non procul a terra navigant , minus timere , ita ipse omnia ma- 

 gno ac praesenti , ut dicitur, animo invadebam , et audacia atque impetu supera- 

 bam, et audientes ad assentiendum ipsa asseveratione cogebam. Nunc vero quid 

 putem mihi faciendum , cum intelligam , habendam esse de rebus divinis orationeni , 

 non cum asseveratione , sed cum verecundia , non cum audacia , sed cum timore , 

 non cum confidenlia, sed cum meiu? Quid enim minus deceat, quam dicere sabli- 

 mia presse, grandia humiliter, gravia atque divina leviter et sine dignitale? ut rem, 

 quam honore alEcere volueris, conlumelia adl'ecisse videare (11)." 



Nunc igilur verba facit Nicolaus Nicolus quidam, homo rerum divinarum 

 peritissimus , et de sludiis humanitalis ac literarum oplime meritus , qui primuni 

 Leonardi et Antonii dicta de vero bono refeliere conatur. Missis denuo mul- 

 tis , quae ad corrigendam vel refutandam ulriusque senlentiam argumentis philosophi- 

 cis disseruit , de iis tantum dicam , quae ad Theologiam pertinent. Scihcet Nico- 

 laus ille in altera oralionis suae parte causam Pieligionis Ghristianae acturus , Epi~ 

 eureos et Sioicos , quin omnes Philosophos , verum et summum bonum ignorasse, 

 hoc vero, amore erga Deum comprehensum , diyinitus nobis patefaclum esse, neque 



in 



(8) Vid. Valla, de voTi^tate c. i. p. 899. et c. 2. p. 900. 



t9 ) l. 1. p. 9a7--963. (10) L. L p. «,63— 999. ( «' ) Conf. Valla e, Prooem, in U HI. p. 963. 



G 3 



