C A R M E N. 11 



Hac sola innumeras pcnsabat luce tenebras , 



Pcrcurrens vitae tristia multa suae. 

 Ex oculis lacrymae cecidere tumentibus. Et se 



Vis potuit grandi mens capere alta sinu. 

 Vidit in hoc uno multos simul ire triumphos , 



Et Leidam patriae cum patre junxit amor. 

 Transiit ad generis seros amor iste nepotes. 



Nec dici haeredem te, Galielme, pudet. 

 Heic ubi Mauritii doctas fbrmata per artes 



Mens dubiam rexit per freta saeva ratem , 

 Tu quoque discebas viridanti in flore juventae, 



Quo patriae posses utiiis esse taae. 

 Aspera fata diu et grassans sine lege tyrannis 



Invidit patriae te patriamque tibi. 

 Divulsos iterum junsit Deus ipse. Rcditque 



Nassavla crescens nostra salute salus. 

 O ita tu, per quem nobis licet esse beatis, 



Communi vigeas dives amore senexf 

 Libera Arausiacam tua per vestigia stirpem 



Belgica praeclarum carpere spectet iter. 

 Tum quoque, tum felix hunc Leida redire videbit 



Auspicio semper candidiore diem. 

 Tum multi hoc linquent non sicco lumine templum. 



Unaque vox gratae posteritatis erit. 

 » Esse hominem tanti est , tanti , de stirpe Batava. 



» Aeterna haud uno nomine turba sumus. 

 » Ossa habeant veteres Delphi regalia. Nati 



» Moribus hic referunt et pietate patres. " 



