Philosopliorum placitis, quaecumque inde a prima vetustate nobis innotue- 

 runt, invicem comparatis, iisque praecipue, quae sunt de iis rebus, quae 

 maxime cadunt in hominum curas , sententiarum dissensus non laetam pro- 

 fecto ingenii humani imaginem praebet; quod vagans ingenium fixum ali- 

 quod adminiculum, quo innitatur ipsamque veritatem mclius deprehendat, 

 ad hoc uaque tempus nondum invenisse videtar. Hic Dogmaticorum jactan-!- 

 tiam admiramur, qui 3uo more dogmata probant, quae alii negant, diver- 

 sis argumentis, oppositam sententiam pi'obaturi. Illic Scepticus, talem dis- 

 sensum sociarc ignarus atque metuens ne iniquius judicet, a qua parte stet 

 veritas, de omnibus rebus dubitat, quas ratio humana, divino munere ho- 

 mines ceteroquin rudes docuit, eique dubitationis libidini adeo indulgct, ut 

 ne credat quidera res externas adesse. Prior furore quodam, sacro dixe- 

 rim, impulsus, Dogmata celebrat, quae ratiocinium nimis audax statuit. 

 Hic nos omnia, ille nihil nos scire afTirmat. 



Tristis non tantum verum infaustissima haec en^orum historia auimo ho- 

 minis cogitantis exsistit, qui , ingenio tam imbecilli natus, spem tamdiu mit- 

 tej'e cogitur , donec oculos mors opprcsserit. Etenim cum variae siut et 

 diversae opiniones , neque dissensio illa , per tot saeculorum spatium sit pla- 

 cata, simplex ratio aliam exinde non potest reducere argamenti conclusio- 

 nem, quam aut esse veiitatem penes has aut pencs nullas omnino litigan- 

 tium partes. Atque homo tam inceitus errat in coguitione earum rerum, 

 quae res cum ea spe eaque fide arctissime conjunguntur , quibus, iofortu- 

 nae adversae moerore et luctu, dulce inest solatium. Adeone igittu" mise- 

 randa est hominis conditio? hominis, qui se uniyersae naturae oruc.mentum 



A 2 cs- 



