lo C. PRUYS VAN DER HOEVEN 



physicam ff iiandam cxpcrimentalem medicinam vocamus , ncc mcdicos qnao- 

 rimus pharmacopolas , sed medicinani nobis optamus a nalurae studio diic- 

 tam, scd medicos quacrimus ad natiu'ae pracccpta conformatos , scd Hip- 

 pocraticam optamiis et quacrimiis medicinam , sed medicos Hippocraticos. 

 Quodsi dicant in cxperimentis nataram rogari , in observationibus audiri , 

 eos recte quidcm naturam rogare respondeo , dummodo , quid ipsa respon- 

 deat, audiant cique obscquantur. 



Miniine tamen propria cujusque obscrvatione deCnitur, quam animo com- 

 plectimur, cxpci'icntia. Quid cuim illa cst unius Iiominis vitae vcl longissi- 

 mae spatio terminata , in hac praesertim arte , quam mcrito longam dixit 

 ii[pi'0CR.ATEs , si cum omnium aetatum experientia confcras? Quac si nihil 

 ad nos pertincrct cssctquc medicorum ars undis similis praeterflucntibus, quo 

 nomine, quam nos tencmus artem, primae illi artis infantiae praestare di- 

 ccremus ? Num igitur parentum' laudabimus institutionem , majoriun non 

 laudabimus? Num in caetcris discipliuis niagnam tribuemus doctrinac auc- 

 torilatem , in noslra vero, quac tnnta cst, ut uvilla possit observationum co- 

 pia exliauriri, ipsi tribuemus nihil? MiM quidem , quoties summoram in ar- 

 te virorum scripta pervolvo, totics illorum cxperientia ita fi'ui mihi videor^ 

 ac si illorum iugenio praeditus observem ipse, magisquc horum arte, quam 

 mei proliciam ; ita ut ab hisce demum observandi artem didicerim , quorum 

 tanto majorem fuisse , quam quidem in me est , sensi pcrspicacitatem , quo 

 major iis fuerit mentis aciea , et incrcdibilis quaedam ac divina paene inge- 

 nii vis et magnitudo. Qiare sempcr ridicula corum mihi visa est adrogan- 

 tia , qui ad suam ingenii mediocritatem caeteros quoscunque medicos metiri , 

 suam semper experientiam laudare , aliorum dcspicere , suamque auctorita- 

 tcm levissimam illam gravissimis summorum mcdicorum auctoritatibus an- 

 tcponere solent. Hi enim , quos ne intelligimt quidcm , libros spernunt, et 

 vitam dcgiHit, non apum illain undiqiie mel lcgentium, sed aranearum in rae- 

 diis suis habitantium et cxsultantium tclis. 



Nec tamcn doctrinam laudantes corum laudamus voracitatem , qui quosvis 

 libros sibi Icgendos ac devorandos piitant, cumque semper ingerant, num- 

 qiiam digerunt, aut LucuUorum deiicias tantuin venantium coenas , quibua 

 svDESiUMus ille inepttts videtur, quod celsum non sit, aut tullium imita- 



tus. 



